Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Havana Central

Dit land koestert een fundamentele haat-liefdesrelatie met Amerika (en vice versa). De Amerikanen zien de Cubanen graag komen (als symbool voor de overwinning van het kapitalisme over het socialisme) en de Cubanen zien de Amerikanen graag komen (die mannen betalen 10% boete op hun wisselkoers, tippen 20% van hun rekening en kopen souvenirs voor de helft van hun familiestamboom). Amerikaanse reclame ontbreekt volledig in de straten. In plaats daarvan ronken oude Amerikaanse bakken in alle schakeringen van een grote kleurendoos door de straten. Tussen de chique Cadillacs scheuren kleine Lada’s. Voorrang voor de voetgangers kennen ze hier niet, dus de eerste dagen worden we een aantal keer gillend van de weg getoeterd.

DSC00517

We delen een taxi met een blonde Zweedse tot Havana Central. Ergens in deze wijk, achteraan in een klein steegje (we hadden het nooit van zijn leven gevonden zonder de extreem precieze omschrijvingen van de eigenares) vinden we onze casa particular. De vrouwen des huizes overdonderen ons met hun snelle Spaans, duizenden waarschuwingen en reisadvies. Mijn kop barstte al van de koppijn dus ik verdwijn stilletjes in de pastelgroene kamer.

Cuba 2012 759

We sneaken uit het huis en wandelen door de Avenida Allende, bewonderen de koloniale architectuur, het stadspark en jonge gasten die capueira dansen op een pleintje. Een kerel spreekt ons aan op straat, vraagt of het onze eerste keer is in Cuba (hij is niet de laatste die ons dat zal vragen). We luisteren naar zijn verhaal over Cuba, de lage lonen, de ontevredenheid, het gebrek aan contact met de buitenwereld, het verbod op reizen, internet en buitenlandse tv-zenders. Onze aandacht en interesse verslapt een beetje, we voelen ons wat vastgeklampt en hebben honger. Iedereen wil ons helpen en roept ons vanalles toe maar we kiezen toch voor een op het eerste gezicht ongeïnteresseerde gast. Hij leidt ons naar een spotgoedkoop eetkraampje waar we rijst met bonen en kip eten. Niet slecht. Maar ook hij blijft langer dan noodzakelijk rond ons hangen en waagt uiteindelijk zijn kans, vertelt een verhaal over zijn kleine en vraagt geld voor melk.

Wij zijn in de war. Enerzijds wil je iedereen hier wel geven wat ze vragen, want op zich vragen ze niet veel. Anderzijds willen we liever als gelijken behandeld worden en niet als een ezeltje dat geld kakt als je aan zijn staartje trekt. Bovendien voelen we de eieren onder ons gat al breken wanneer er om de honderd meter iemand om een centje hier en een centje daar vraagt. Wij zitten zelf niet al te overdreven dik bij kas dus we moeten een financieel plan beramen. Vanaf nu doen we ons best om te bezuinigen, te eten en reizen zoals de locals en dan extraatjes te spenderen aan individuen die een projectje hebben dat wij ten volle willen steunen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s