Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Trinidad – Ancon fietstochtje

DSC00582

Kjel wordt opnieuw gevloerd door een oorontsteking. Dit keer aan de andere kant? Ik ben de tel en de richting kwijtgeraakt. De achillespees in zijn verder redelijk onverwoestbare lijf. We slapen in een casa particular, in de kamer van de dochter. Waarom ook niet? We starten de volgende dag met een poging om te gaan fietsen maar Kjel hoort engelen zingen dus hij keert bedwaarts. Ik zou liever bij hem blijven en verpleegstertje spelen, maar hij jaagt mij op pad. Ik beslis om er alleen op uit te trekken en een fotoverslag te maken voor mijn zieke vriendje. Vanuit Trinidad fiets ik over de haast verlaten autoweg (er zijn niet genoeg auto’s in Cuba om de baan te vullen zoals wij gewend zijn) zuidwaarts naar de zee. De beloning voor de lange hete rit is bevredigend. Ik beland op prachtige stranden met een figuur of drie in plaats van de grote meute die ik verwacht had. De omschrijving uit de gidsen “erg toeristisch” valt mee. Ik strijk de kust af, Ancon is mooi, elke bocht belooft een nieuw landschap. Ik amuseer mij op mijn kleine groene fietsje met mandje vooraan. Ik maak zelfs een ommetoertje langs de marina. Een boot of vijf zes tref ik er aan. Niet meer.

Tijdens de terugrit passeer ik meer tegenliggers op de fiets. Iedereen roept en zwaait en toetert naar mij. Blijkbaar vinden ze dat geweldig, een wittekop op een fiets. Ik zie een man over het water lopen. Ik kan mijn ogen niet geloven, stop en blijf kijken. Een landsverhoging midden in een rivier natuurlijk, maar het zag er toch maar vreemd uit, vooral zo zonder bril. Net op het moment dat ik het einde van een veelbelovend maar doodlopend steegje bereik begint het te regenen. Ik haast mij naar de hoofdweg, hoop dat ik de stad nog haal en trap er serieus op door. Helaas. Plots barst de hel los. Bliksem doorklieft de lucht, donder raast over de aarde, regen valt als watervallen uit de lucht en de straat verandert in een groot onberijdbaar zwembad. Auto’s staan te pinken langs de kant. Tijdens dit spektakel sta ik redelijk tevergeefs onder een boompje tegen mezelf te zeggen dat het toch al serieus moet lukken dat de bliksem zou inslaan in dat boompje. Ik maak een afscheidsfilmpje voor Kjel en net op dat moment knalt een blikseminslag vlak naast mijn oren. Niet in mijn boompje. Chance. Maar het scheelde niet veel. Ik besluit toch maar een poging te wagen om iets vooruit te komen. Ook tevergeefs. Toeristen doen teken vanuit hun auto dat ik erbij mag. Ideaal. Met mijn volledig bezeikte kleren zink ik neer op hun achterbank. Hollanders. Terwijl we babbelen loopt hun achterbank boordevol met water. Een klein zwembadje. Gelukkig maar een huurauto. Maar ik maak me toch maar uit de voeten. Ik tref Kjel gezond en wel in een schommelstoel met een boekje. Fit genoeg voor een bezoek aan de casa musica en een canchanchara (rum, limoen, spuitwater en honing).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s