Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Vinales – Klimmen

 DSC00675

Als iemand de kop heeft van een bandiet dan is het taxichauffeur die ons naar Vinales voert. Dankzij ons vlekkeloze Spaans ontstaat er een misverstand over campings. De vent dropt ons gewoon midden in het platteland omdat de woorden blijkbaar op elkaar lijken. Wisten wij veel. Te voet naar de stad dan maar. De beloning is een prachtig uitzicht. Een uniek landschap met een grote vlakte met monumentale bergen in het midden. We eten heerlijk warme broodjes met ei en kaas en hesp op het stadspleintje. Dan beginnen we aan onze zoektocht naar Finca de Raul Reyes. Een tip van Dana. Een mythische plek. We wandelen een ananasveld binnen en treffen een ongelooflijk gemoedelijke vent aan die sapjes, fruit en koffie verkoopt. Hij is direct onze maat. Alles wat er groeit is organisch en al het afval van wat je eet mag je dus met een gerust geweten in het rond smijten. De varkentjes en de kippen zorgen voor de rest. Kjel achtervolgt en vangt een van de schreeuwende biggetjes. De mannen zitten erop te kijken en lachen.

DSC00683

Een gids met twee Britse toeristen doet alsof het pure suicide is om te klimmen in Cuba. Ondertussen staat Raoul van achter zijn kraampje te smilen en te knipogen in mijn richting. Hij is een van de godfathers van de Cubaanse climb community dus hij weet gegarandeerd meer. Nadat de gids vertrokken is, maken we een klimdate voor de volgende dag. Voor vandaag lenen we twee paarden en strompelen, stappen, draven en galopperen op de grijze scharminkels tot in de vallei van de mural de la prehistoria, een rots met een muurschildering die de evolutie van de wereld voorstelt. We jutten onze beestjes zodanig op dat ze zo goed en zo kwaad als het kan over het hellende gras, de rode aardewegen en de plassen galopperen. Ze zweten zich te pletter. Wij ook. Maar het is fantastisch! Als het zadel eraf gaat blijkt dat ze wonden hebben op hun rug. Schuldgevoel speelt op. Maar Kjel heeft gelijkaardige wonden op zijn gat dus dat compenseert. De meeste paarden die we tegenkomen vertonen trouwens dezelfde tekenen. Het ligt dus niet enkel aan onze rijstijl.

’s Avonds eten we spotgoedkope pizza’s (20 cent) bij een jong koppeltje op de hoofdweg. Er is geen auto te zien. We drinken een slaapmutsje rum bij Raul in de schommelstoel. Zeer relaxt. Wat hij van de situatie en de politiek vindt in Cuba? Kan hem allemaal niets schelen. Volgens hem was het voor en na de revolutie hetzelfde. Hij gelooft alleen in zijn eigen systeem. Wij ook. Want het is de max. We sleuren onze zware rugzakken tot halverwege de rotswand en placeren onze tent in een grot. Vandaaruit is het uitzicht over de vallei geweldig.

DSC00690

De volgende morgen gaan we rotsklimmen met een jonge klimmer Leo. De klimwereld in Cuba staat met zijn kinderschoenen in de illegaliteit maar de aanpak en de topo’s ogen zeer professioneel. In de jaren 90 besliste een bende ambitieuze Canadezen om de veelbelovende Cubaanse rotswanden in Vinales te behaken. De routes zijn niet om mee te lachen aangezien de wanden overblijfselen zijn van ingestorte grotten. De overhangende gapers zien er spectaculair uit. De Cubanen zelf hebben het geld of de middelen niet om materiaal te fabriceren of te kopen, dus de Canadezen en vele andere buitenlandse klimmers na hun laten hun materiaal achter uit solidariteit voor hun soulmates in Cuba. Wij hadden geen plaats in onze rugzakken voor klimmateriaal dus moeten we er lenen. We gaan ervoor en klimmen enkele mooie routes. Jammer genoeg vreten de muskieten ons op. Niet te doen. Wanneer de regen uit de hemel valt zijn we helemaal genoodzaakt om het op te geven. Mijn benen staan vol met muggenbeten op welgeteld twee centimeter van elkaar. Geschift.

De rest van de dag wandelen we dan maar op onze blote voeten door de rode aarde van de valleien. Zalig. Het regent lichtjes, er waait een fris windje, de vallei strekt zich uit zo ver als je kan kijken tot aan de mogotes. Na lang zoeken en proberen (Kjel had het bijna opgegeven) vinden we la cueva del silencio of zoiets. De grot van de stilte. Er loopt een 40 km lange rivier doorheen met natuurlijke zwembaden diep vanbinnen en een modderbad. Een oud ventje gidst ons met een zaklamp tot waar hij ons alleen achterlaat en wij naakt in het water gaan van zodra hij uit het zicht verdwenen is. De stilte, het donker en onze beregende stemming creëren een onvergetelijk speciale sfeer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s