Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Cape Reinga

Cape Reinga, de noordkaap, behoort (letterlijk en figuurlijk) tot een van de hoogtepunten van een bezoek aan Nieuw Zeeland. Voor de laatste dagen van de kerstvakantie trekken Kjel en ik onze sluffers nog eens aan, laden een rugzak vol met boef en bed, trekken onze breedste smile en liften helemaal tot dit (eigenlijk maar tweede) noordelijkste punt van het land.

Halverwege pikt een oude man ons op. We zitten te babbelen en hij is er plots honderd procent zeker van dat we de nacht zouden willen doorbrengen waar hij woont. Hij beslist dus om een klein ommetoertje te maken en zijn woonplaats in the bush te tonen. Daarna kunnen we naar de cape gaan, terugkeren, en bij hem gaan maffen. Het is niet ver. Zegt hij… We slaan een zijweg in en beginnen aan een klim. Van op de top kan je heel ver kijken en de zee zien. Beweert hij. En de weg kronkelt maar door. En maar door. En nog een bocht. En nog een helling. We gaan hoger en hoger. Ondertussen krijgen we allebei al de zware indruk dat deze man echt wel heel eenzaam is en ons er wat ingeluisd heeft natuurlijk. Het is super ver! Moet ik nu paranoïde worden of niet? Is dit nog steeds ok of niet? Wordt liften hier gevaarlijk of niet? Wat is die vent nu eigenlijk precies van plan? Toch niet veel, zo op zijn eentje? Hij ziet er ook veel te schattig uit en in zijn woorden hangt weinig waanzin. Ik probeer te hopen dat het allemaal in orde komt. Alles is altijd al in orde gekomen, dus waarom deze keer dan niet he? Plots staan we voor zijn deur. Ik plooi. Het is inderdaad de moeite.

DSC03475 DSC03474 DSC03471

Hij woont in een old school bus in the middle of nowhere met zicht op een uitgestrekt heuvellandschap dat we van op de weg nooit van zijn leven hadden kunnen zien. Een man alleen. Met zes koeien. En de beste bedoelingen van de wereld. Gewoon heel erg eenzaam. Hij neemt ons mee voor een klein wandelingetje naar een waterval aan de voet van zijn stuk land. Daar nemen wij hem mee voor een glibberig wandelingetje door de rivier (van steen naar steen springend) helemaal weer naar boven. Dat had hij nu eens niet verwacht zie. Nu begint hij vragen te stellen waar we hem naartoe brengen en is hij degene die een beetje zenuwachtig wordt. Boontje komt om zijn loontje zie! Maar het is heel plezant. We klimmen onder en over boomstronken, spletteren door de rivier, schuiven over mos en trekken ons op aan varens langs de oever. Hij doet zijn uiterste best en scheurt zijn scheenbeen ergens aan de kleine canyon. Maar iedereen geniet ervan en voelt de positieve spanning. Hij lacht met de kidnap poging en dat vind ik hilarisch (apenangstlach?!).

DSC03467           DSC03455

Al goed en wel. De pintjes smaken, zijn verrassing deed deugd en aan het eind ligt iedereen in de weide te relaxen. Als we op het punt staan om te vertrekken (hij had beloofd om ons terug naar de hoofdweg te voeren) zitten we in de auto te wachten op hem. Het duurt en het duurt. Wat is die daarbinnen in zijn bus aan het uitspoken? De avond valt over een uur. Het is echt nog een heel eind rijden. De twijfel keert stilletjes terug. Kjel gaat een kijkje nemen. George is koffie aan het zetten en zijn valies aan het maken. HUh?? Na een tijdje stapt hij blij in de auto en hij ziet het helemaal zitten. Ah, zegt hij, ik zeg mijn job voor morgen af en we rijden zover als we kunnen he. Volgens mij is het bijna volle maan dus licht genoeg, en dan zien we wel wat er gebeurt!”  Ik frons mijn dikke wenkbrauwen en vraag mij serieus af wat die daar precies mee bedoelt. Gaat hij opeens met ons mee naar Cape Reinga?! Zijn knapzak met slaapzak en pot choco ligt naast onze rugzakken. We bollen de hele weg terug naar beneden tot aan de hoofdweg en daar gaat hij tanken en geld afhalen. Verscheurdheid hangt in de auto…

Hoe zeggen we het hem? Enerzijds is het tof om te wachten en te laten gebeuren en te zien hoe het afloopt. Maar anderzijds willen we ook wel gewoon met ons tweetjes deze trip maken. Bovendien is het gezellig geweest en zitten we met het gevoel dat hij zich door zijn eenzaamheid wat aan ons vastklampt. Hij is ondertussen serieus op dreef gekomen en blijft maar tateren. Wij lijken voor hem DE ontmoeting van de laatste maanden of zo. Zijn excuus om nog eens een voet in de wereld te zetten. Voor hem is het alle remmen los en go with the flow. Daar zitten we dan met ons ei. Naast zijn enthousiasme denk ik dat hij zich ook wat schuldig voelt over zijn ontvoering en nu probeert om ons zover mogelijk te brengen. Terwijl hij financieel extreem krap zit. Wij laten mensen zelden of nooit omrijden voor ons, tenzij ze zelf gewoon aan het rond cruisen zijn of ons gebruiken als excuus om ergens aan te ontsnappen. We hakken de knoop door en leggen hem uit hoe het zit. Het gevoel van afwijzing is kort maar hij begrijpt het, springt in zijn pick-up en rijdt met een zwierige draai en een gemeende zwaai de andere richting uit. We voelen ons een beetje opgelucht en proberen ons schuldgevoel opzij te schuiven. We krijgen gelukkig onmiddellijk een lift naar het noorden die ons een heel stuk verder brengt.

We slenteren een beetje rond waar we afgezet worden en spotten een “camping”. Er staat een tent, een caravan en een toilethokje. Het grasveld is perfect afgereden en het uitzicht is overweldigend. Het kan niet op! We steken de tent in de grond, genieten van de zonsondergang en vallen half in slaap.

DSC03478

Tot er plots een auto het terrein op rijdt. Een vrouw stapt uit en is op zoek naar de eigenaar Marc. Ah, dit is geen camping?! Maar neen, gewoon een zomerhuisje ingericht om vrienden te ontvangen. Oeps. Is het een toffe kerel die Marc? Volgens haar wel, dus zij rijdt weg en wij kruipen terug in ons tentje. Een uur later arriveert Marc en het is inderdaad een sympathieke vent. Hij vindt het allemaal “sweet as” en stelt ons gerust dat we daar veilig zitten. Ideaal. Hij en zijn maten vertrekken opnieuw en keren pas terug als iedereen diep genoeg in het glas gekeken heeft. Ik hoor ze zelfs lachen met ons, die foreigners daar in dat miniding. Maar wij ontwaken ’s morgens zonder kater en met een prachtuitzicht! We gooien een briefje en ons laatste stuk chocolade in zijn auto en hopen dat hij het vindt voor de hitte toeslaat.

DSC03483

DSC03502

Drie meisjes pikken ons op voor de laatste etappe en we passeren alle sites die Great Sights bezoekt, DE tour operator van Nieuw Zeeland (of alleszins van Northland want in de rest van het land zijn we nog niet geweest). Zij organiseren strakke tours naar Cape Reinga. Onderweg stoppen ze aan de duizelingwekkend hoge zandduinen waar toeristen dan op een body board naar beneden kunnen glijden. Wij zien de duinen in de verte maar missen de tijd om te gaan sandboarden. Andere keer misschien. Daarna passeren we The Buried Forest, een begraafplaats van Kauribomen die 50 000 jaar geleden door een storm omvergeblazen werden. Dat moet echt spectaculair geweest zijn, want zo’n reuzen omzagen is al bewonderenswaardig! Zoveel jaren later werden de intacte stronken opgegraven door de blanken en tot extreem waardevol hout verwerkt. Maar het neusje van de zalm is Cape Reinga…

DSC03508

DSC03525

DSC03507

Cape Reinga is een hoogst spirituele plaats waar toeristen niet mogen eten of drinken uit respect. Volgens Maorilegendes reizen gestorven zielen naar Cape Reinga, drinken daar van een bijzondere bron waardoor ze toegang krijgen tot de wereld aan de overkant. Dan dalen ze af van de trappen gevormd door een prehistorische boom en stappen in het turbulente water. In Cape Reinga ontmoeten de Tasmaanse zee en de Pacific Ocean elkaar. De twee oceanen beuken tegen elkaar, haken hun golven in elkaar, tuimelen over elkaar en rollen dan samen uit op het strand in harmonie. Je zou hier urenlang naar kunnen kijken. Het is een prachtige dag en in het zonlicht zie je mooi hoe de twee zeeen ook elk een andere kleurschakering hebben. De linkerkant oogt appelblauwzeegroenig terwijl de rechterkant een echte donkerblauwe oceaan toont. Wat een vertoning.

DSC03514

Terwijl we terugwandelen horen we plots een luid gebrul. Boven op de heuvel, met zijn blik streng op de zee gericht, staat een boom van een Maori. Hij doet de dans en brult de woorden van de Haka. Iedereen draait zijn hoofd en kijkt vol bewondering naar zijn performance. Ondanks mijn mollenblik zie ik het wit van zijn oogballen en de tattoos op zijn spierballen. Het geluid komt van diep in zijn buik en zijn beweging laten de aarde trillen. Na afloop keert hij zich om en wordt innig omhelsd door zijn vriendin. Overal op de kaap horen we applaus van het internationale publiek. Zo machtig!!!

We liften terug door de Gorges onder de noordelijkste stad Kaitaia en stranden in Kawakawa. Zeker tweehonderd auto’s passeren en niemand neemt ons mee. Tot er plots een politiecombi afremt en vlak voor onze neus zijn portier openslaat. We stappen in de serieuziteit. Het is een jonge maar bloedserieuze gast: “I always pick up hitchhikers. Everyone gets stuck here.” Terwijl hij opgeroepen wordt om een bende irritante teenagers aan te pakken zegt hij bloedserieus: “Copy. I’m gonna finish what Im dealing with at the moment and then I will attend to it.” Daarna bolt hij op zijn gemak English Bay Road naar beneden. Hij kan al raden waar we wonen. “One of the dodgy houses of Gray Philips?!” Onze landheer is blijkbaar bekend bij de arm der wet. Als hij ons afzet hopen we dat onze buren niet net iets aan het uitspoken zijn. Maar dat is misschien net waarom hij helemaal naar benden rijdt. Maar ditmaal treffen we geen dronken en pafferige vertoning aan. Iedereen zit braaf voor de tv. Hij dropt ons vlak voor de deur en vertrekt naar zijn volgende job.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s