Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Giants

Tijdens een van onze weekenduitstapjes liften we naar Waipoua Forest om de grote wereldberoemde Tane Mahuta te aanschouwen. Met zijn 2000 jaar is hij de grootste en oudste Kauriboom van Nieuw Zeeland.

Tane was de Bosgod die volgens Maorilegendes de Hemelvader en Moeder Aarde van elkaar weg duwde. Zo creëerde hij het leven op onze planeet. Hij zocht een gewaad voor zijn vader en vond de rode avondgloed en de sterren voor ‘s nachts. Daarna ontfermde hij zich over zijn moeder en bedekte haar met een groen ecosysteem. Aangezien het voor hem ook de eerste keer was dat hij bomen plantte, plaatste hij ze eerst ondersteboven, maar al gauw had hij door dat er iets niet pluis was, want al die droge levenloze wortels die daar stonden te wiegen in de wind, dat leek niet op wat hij in gedachten had. Missen is menselijk en volgens Maori’s blijkbaar ook goddelijk. Daarna deed hij het wel van de eerste keer juist en maakte een heleboel dochters met de eerste uit klei gefabriceerde vrouw. Die vrouw maakte nadien nog een heleboel zonen met een ander, uiteraard de god van de oorlog.

Ik zag de god Tane als een reusachtige faun met een bladerdak als haardos en stevige takken als armen. Voor Tane Mahuta (Mahuta betekent ‘gigantisch’) verwachtte ik dus een boom die met zijn trotse kroon tot aan de hemel reikt, een boom die een heel ecosysteem in zijn armen draagt en opgewassen is tegen de vernielzucht van de mens. Een boom die de mensheid zou overleven en nog lang na onze dood in Waipoua Forest zou staan.

Een ventje neemt ons een heel eind mee en dropt ons ergens in de vlakke zon. Hij lacht en zegt als we hier over een uur nog staan, hij ons nog een stukje verder kan brengen, want dan gaat hij op cafe. We hebben weinig succes dus beginnen al aan een boke. Een halfuur later passeert het ventje opnieuw en duwt lachend zijn portier open. Opgelucht kruipen we bij hem. In plaats van aan de toog te gaan hangen beslist hij om ons te voeren. Beter dan alleen thuis of op cafe te zitten zegt ie. In Opononi keert hij zijn kar. We kijken uit over de zandduinen en begrijpen waarom het voor hem niet zo’n mega-opoffering was. Hij ziet er zelfs weer helemaal opgeladen uit na ons amusante gesprek tijden het ritje.

DSC03545

DSC03559

Het liften betert er niet op. Dat komt ervan als je wegen neemt waar geen kat passeert. En als er een passeert is het een boordevol geladen campervan met zwaaiende toeristen. Of een ijverig volgespoten hippiebusje met een duo dat zich allesbehalve als hippies gedraagt en zeer geconcentreerd de andere kant opkijkt. Dju toch! Uiteindelijk stopt er toch altijd een empatische ziel die ons wil meenemen. We kruipen bij een wat norse madam die ons afzet op de parking van Waipoua Forest tussen de overladen campervans die ons in de hitte lieten staan.

We zijn extreem benieuwd. Hoe ziet een 2000 jaar oude boom eruit? De oudste Kauri van Nieuw Zeeland? We lopen over de houten latten en komen uit op een open plek. Daar staat ie. We kijken omhoog en worden er stil van. Dit is niet wat ik verwacht had. Het beeld van deze boom strookt niet met mijn fantasie. Ik kijk in de ogen van een oude, wijze, droevige, in de mens ontgoochelde oerboom en ik krijg kippenvel. Hij heeft een onwaarschijnlijk breed lichaam. Dat klopt. Maar zijn meelijwekkend kleine afgestorven en afgebroken kruin reikt niet tot de hoogte die op het bord staat aangegeven. Daar geloof ik niks van. In de 50 meter? Neeje. Onmogelijk. Deze kerel moet recentelijk een deel van zijn trots verloren zijn. We lopen verder en bekijken hem nog eens van op een afstand. Adembenemend. Dat wel. Maar ik ben er het hart van in.

DSC03564

We wandelen terug en lezen de uitleg op de borden. Sinds enkele jaren heerst er een ziekte onder de Kauribomen. De Kauri Dieback Disease. Bezoekers moeten hun schoenen ontsmetten vooraleer ze een Kauribos betreden en verlaten. Ik weet niet of Tane Mahuta er zo triestig uitzag door ouderdom of door ziekte, dus misschien kraam ik gewoon sentimentele onzin uit. De tweede grootste kauri ziet er zelfs nog slechter uit.

DSC03576

Gelukkig staat er nog een sterk boompje op de omheining.

DSC03580

Maar mijn hart wordt pas lichter als we niet veel later voor een megakanjer staan. Niet de alleroudste, niet de allerdikste, maar wel een fameuze reus. Deze straalt pas energie en kracht uit. Hier huist een tuin in elke tak-oksel. Deze gast heet over een paar jaar Tane Mahuta II. Dat is mijn pronostiek.

We wilden graag in het woud slapen. Daarvoor komen we eigenlijk naar hier. We willen zelfs nog steeds graag in het woud slapen maar we zijn zo aangedaan door de giants dat we het niet meer zien zitten. Het zijn heilige plaatsen voor de Maori’s, de bomen zien er erg fragiel en kwetsbaar uit, het stikt er van de muggen en we willen echt niet wakker worden op een van die houten looppaden met een bende gechoqueerde toeristen naast ons matje. Dus we beginnen te wandelen. Maar er passeren geen auto’s meer. We wandelen en wandelen en merken overal Kauribomen op. Overal rond de weg staan ze kaarsrecht te pronken met hun zware takken even loodrecht omhoog gericht. We turen en vloeken wat in het rond tot een busje Tsjechen ons vanachter in hun slaapkar duwt. We bollen tot aan de camping van Trounson Kauri Park en ploffen in een stel kampeerstoeltjes. We worden onnozel van vermoeidheid en lullen in het wilde weg tegen alle Hollanders die passeren. Daarna slapen we lekker asociaal op een ander grasveld, in de hoop dat er ’s nachts Kiwi’s aan onze tent komen knabbelen. Terwijl iedereen een avondwandeling maakt in dit stukje authentiek woud vol Kauri’s en Kiwi’s, crashen Kjel en ik in een extreem diepe slaap. Ongetwijfeld kwamen er ’s nachts Kiwi’s krabbelen, maar we hebben er niets van gemerkt.

’s Morgens horen we dat er inderdaad eentje gespot werd door een toerist, maar wij overtuigen onszelf ervan dat het zeker verzonnen was. Dat sust ons geweten. We maken een ochtendwandeling en lezen uitvoerig alle informatieborden. Bij elke boom lezen we het naamplaatje om de naam onmiddellijk daarna alweer te vergeten. We lezen dat honden zot worden als ze een Kiwi ruiken. De geur moet voor hen blijkbaar wonderbaarlijk zijn en ze kunnen het niet weerstaan om ermee te dollen. Kiwi’s hebben wel grote klauwen maar geen borstbeen, dus is het meestal snel gedaan met de pret. Een kleine tik en de vogel is de hoek al om. Mister Trounson was een wijze oude man die dit stuk woud beschermde omdat hij zag dat alle andere wouden omgehakt en afgebrand werden. Hij wist dat er in de toekomst geen wouden meer zouden zijn als er niet enkelen zoals hem zouden ingrijpen. Hij redde alvast een heel klein stukje van de oorspronkelijke natuur van Nieuw Zeeland en behoort tot een van de weinigen met een langetermijnvisie voor de Kauribomen.

We persen onszelf in een van de overvolle auto’s en gaan met een familie mee naar de Kai Iwi Lakes. Ooit behoorde dit tot de idyllische plekken van Northland, later werden de bomen vervangen door sparren en nu kijk je rond naar gerooide heuvels. Akelig verminkt. Klein grut springt in het rond, tieners racen met hun jetski’s op een haar van datzelfde grut en de rest ligt melanomen te kweken op het strand. Maar er heerst een gezellige sfeer. Een lokaal circusgezelschap houdt de jeugd braaf, maakt ze sportief en organiseert battles op eenwielers. Iedereen is in opperbeste stemming en de collectieve glimlach glijdt over het parelwitte zand.

Kjel en ik zijn het redelijk snel beu en springen in de eerste de beste auto. Uiteraard geraken we weer vast in de voorspelbare plaatsen en speelt het geluk uiteindelijk weer in ons voordeel. We zitten met een stel grappige Ozzie-kinderen (uit Australië dus) in een caravan vollen bak in een UNO spel verwikkeld wanneer we stoppen aan English Bay Road. De een al meer wagenziek dan de ander. Uitgeput bolderen we naar beneden en crashen in bed om er de volgende dag fris en monter uit te kruipen voor een zoveelste werkdag.

Het eerste wat we ons maandagochtend voornemen is: volgend weekend slapen we in een Kauribos…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s