Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Hallucinante Kerst

We hadden een groots plan voor Kerst: een week lang rondtrekken en kamperen in het uiterste noorden van Nieuw Zeeland. Wordt dat plan toch wel van tafel geveegd door niets minder dan een afgez(w)akte cycloon van Fiji? Brute pech. Geen Witte Kerst, geen BBQ Kerst maar een Stormachtige Kerst dit jaar.

We zijn net verhuisd naar English Bay Road, een zwierig, steil en “berucht” straatje dat van de heuvel van Opua helemaal naar beneden krinkelt tot aan The Bay of Islands. Hoe lager je afdaalt, hoe lager op de sociale ladder de bewoners zich bevinden. Uiteraard wonen we bijna aan het water! Maar toch, een idyllische plek aan de zee. De mensen die zich hier wegstoppen hebben het meestal niet te breed en we voelen ons wel thuis daar in de marge tussen rommel, chaos en grappig lawaai (flippende honden, kinderen of motors, en gebonk, geklingel, gelach of gebrul).

Toen we net arriveerden in het huisje droop de depressie nog van de muren. Muffe tapis plein, geen keukengerief behalve twee ouderwetse borden en twee plastieken roze wijnglaasjes, een microgolf zonder draaischijf, een lekkende koelkast, een uitgebrand fornuis, een plakkende kast, een kapotte tv en maar een van de vijf lampen die werkt. Die dag hadden we ook ontdekt dat onze matras keihard naar pies rook. Toen Kjel de matras wilde omdraaien bleek er stront op de matrasbodem te hangen. JEK! We konden er hartelijk mee lachen aangezien we maar een appel en een ei betalen voor dit (voor de rest) zalige huisje. Maar met spijt in het hart (zo’n goeie matras!) bedankten we er toch voor en sloten de slaapkamer voorlopig af. Bovendien had een van de buren laatst een barst in de septische tank waardoor de inhoud in het drinkwater stroomde. Ons kraantjeswater ziet er daardoor cholera-achtig uit, het ruikt naar rotte vis en naar verluidt zwemt het virus E. coli er vrolijk in rond. Gezellig! Wat keken we ernaaruit om daar Kerstmis te vieren zeg! Gelukkig hadden we enkele dagen later al een nieuw fornuis (“gevonden” door Gray, gerepareerd door Kjel), een blinkend wit nieuw king size bed (gewisseld met een van Grays andere huizen daar “beneden in de straat”) en genoeg keukenbrol om een feestje mee te vieren (gerecupereerd door Kjel uit de container van de haven – rijke bootlui smijten veel goede dingen weg).

DSC03041

DSC03057

We liften in de regen naar de Countdown van Paihia en doen ambitieuze inkopen. Het lijkt alsof we veel volk verwachten (gulzigaards die we zijn). De chauffeur met wie we meeliften dropt ons – zoals de meesten – op de heuvel waarna wij naar beneden wandelen. Onderweg trekt Kjel een reuzentak van een boom die er voor mijn halfblinde ogen uitziet als een kerstboom. Dan plukt hij bloemen als versiering terwijl ik een mega cheese cake in elkaar stamp (de woordkeuze verbeeldt de extreem basic omstandigheden waarin we momenteel vertoeven – zoals totaal geen potten, bestek, of ander kookmateriaal). Met mijn kitscherige Chinese bh aan de muur, pakjes onder de kerstboom en vosje op tafel ziet het er al een pak beter uit. Daarna begint ons duofeestje.

DSC03033 

Zoals gewoonlijk springt de champagnekurk van de Lindauerflessen er vanzelf af waardoor het dak van ons huisje een serieuze opkikker krijgt. Daarna vloeit de godendrank rijkelijk door ons lachende gat. We delen verrassende cadeautjes uit aan elkaar, eten veel te veel lekkere dingen en drinken veel te veel spirituele drank. Buiten gaat de storm tekeer als een bezetene. Chance dat we deze keer geluisterd hebben naar al die waarschuwingen en voorspellingen. Midden in de nacht gaan we naakt zwemmen in het troebele, bruine, onrustige water. Wat een spooky avond! We kruipen onder de hete douche en dan voelen we hoe de spirituele drank toeslaat en crashen we in bed. Fin, “in bed” klinkt nice, maar in werkelijkheid slapen we dus op ons matje onder onze slaapzak in een veel te zwoele kamer.

DSC03072

Het licht gaat uit en met onze bedompte kop vallen we op de grond in een stormachtige slaap. Plots voel ik gekriebel op mijn been. Verdwaasd sla ik weet ik veel wat het is tegen de grond. Maar in mijn dromen was er het een en het ander gaande, dus ik steek een koplampje aan en check wat mij zo aan het kriebelen was. Daar tussen Kjel en mij in ligt een groot insect met zijn poten omhoog in het rond te grijpen! Kjel wordt ook wakker. Tegen alle verwachtingen is het totaal geen gevaarlijk individu maar een doodgewone, pacifistische wandelende tak. Uitgedroogd en met een mottige kop zoeken we naar water. Daarna beginnen we rond te schijnen op de muren.

DSC03084

Hoe langer we kijken hoe meer wandelende takken we vinden: op de muren, het plafond, de gordijnen, de tapis plein, onze slaapzak en kleren… Soms zelfs twee op elkaar, een grote groene en een klein bruintje op de rug. Het lijkt alsof de kersttak tot leven komt, zich vermenigvuldigt en verspreidt over de hele kamer. Coole beesten, maar laat ons nu toch maar met rust! Kjel vist ze op en zet ze buiten in het midden van de razende storm. Maar ze blijven komen tot onze hele kersttak buiten ligt. Eindelijk kunnen we rustig slapen. Maar zelfs de volgende dag vinden we overblijvers in de badkamer en de gang. Ik ben niet snel bang van insecten, en deze behoren tot de vredelievendste uit de hoop, maar gecombineerd met die stormachtige nacht en wilde dromen (en spirituele drank) transformeerden ze in akelige horror wezens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s