Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

The Bay of Islands

Kerikeri Basin

Nieuw Zeeland zocht duidelijk een antwoord op de vraag naar historische sites van toeristen. Hun “trekpleisters” lijken allesbehalve op onze majestatische gebouwen want soms gaat het over “het kruis voor het eerste gebed in Nieuw Zeeland”, “het oudste houten huis” (Kemp House) of “het oudste stenen huis” (Stone Store). De omschrijvingen alleen al klinken grappig en de sites zelf zijn meestal niet erg mindblowing. Gelukkig liggen ze in een mooie omgeving (elke omgeving in Nieuw Zeeland is mooi) en kan je telkens wandelingen maken in de buurt waar meestal meer te beleven valt. Elk weekend, na onze werkweek, trekken we erop uit. We nemen de historische sites als vertrekpunt en verkennen dan de omliggende natuur.
In Kerikeri skipten we de toeristische rondleiding tussen de Japanners en hielden het beperkt tot wat rondneuzen in de shop van de Stone Store (met verkoopster in traditioneel kostuum). Daar vond ik een van de grappigste lectuurideeën van de laatste maanden: ‘How to traumatize your children, 7 proven methods, To help you screw up your kids deliberately and with skill’. Een humoristisch boek over opvoeding, oudertypes en psychologische trauma’s voor de kinderen. Een aanrader! Op zijn pikeys heb ik van elke bladzijde een foto gemaakt, dus wie zin heeft, stuur mij een mailtje en je krijgt een exemplaar in je inbox!
Nadien wandelden we op ons gemak naar the Rainbow Falls (zie The Bay of Islands – Foto’s).

Marsden Cross

Op een mooie zondag fietsen Kjel en ik met Marty’s fancy mountainbikes naar Opito Bay, een idyllisch haventje niet te ver weg (wel behoorlijk op en neer) en een populaire plek voor zondagsvissers om hun boot in het water te zetten (de helft van de auto’s rijdt hier rond met een boot op een aanhangwagen). We staan af te koelen aan het strandje en Kjel vraagt aan een kerel waar Marsden Cross precies ligt. Een peninsula waar een kruis staat als aandenken aan het eerste christelijke gebed op Nieuw Zeelandse bodem. Dat kunnen we toch niet missen he? Maar we zitten er blijkbaar nog een 36km heuvellandschap vandaan. We bedanken hem en koelen verder af. Daar gaan we vandaag duidelijk niet meer naartoe. Een koppel dat in de buurt bezig was met hun boot hoorde het gesprek en nodigt ons uit om ons erheen te brengen met hun motorboot. Dat zien we uiteraard weer wel zitten en springen in de speedboot. Het kruis staat er, het grote ontzag blijft een beetje uit maar de overdondering komt van de omgeving. We springen van de boot en beklimmen een heuvel met uitzicht over een prachtige baai. The Bay of Islands op zijn paasbest. We picknicken, maken een wandelingetje langs de kust tot een klein verlaten strandje, zwemmen in ons blootje om af te koelen (kort en krachtig, want de temperatuur is niet meer zoals in de tropen), laten ons drogen in de zon en worden nadien weer opgepikt door de twee. Net als veel Nieuw Zeelandse koppels/families spenderen zij hun zondagnamiddagen in de baai. Ze sluiten hun quality time af en nemen ons mee om te gaan vissen. Zij vangen een Kahawai en een snapper. Ik vang een mini snappertje maar we laten het weer vrij. Wij vinden het vooral allemaal spannend en plezant. Nadien geven ze ons en onze fietsen een lift terug naar Kerikeri Organic (chance want weer heel die weg bergop bergaf zou te veel van het goede geweest zijn. Bij het afscheid steken ze ons de Kahawai toe en dolblij toveren we het samen met Max om in een lekkere bouillabaise.

Fish & Chips Attack

We vieren Yentls verjaardag op een zaterdagavond in het stadspark van Kerikeri. We aperitieven met cava, een grote zak chips en een blik olijven. Bij de Chinese takeaway bestellen we elk een portie frieten en dan nog een extra portie Fish & Chips die in een pak kranten komt (Nieuw Zeeland is de deftige, beschaafde versie van Engeland) en als dessertje nog de witte chocolade met Macadamianoten (Nieuw Zeelandse specialiteit). Klinkt behoorlijk veel en dat was het ook, maar de mokerslag komt wanneer we de hele weg naar huis moeten terugfietsen. Bij aankomst ontplof ik bijna. Mijn buik voelt als beton en mijn keel als een vulkaan. We crashen in bed en proberen te slapen. Kjel valt uiteraard meteen knock-out maar bij mij is het geen avance. Ik lig een dik halfuur te koekeloeren en sta dan op om mijn boekje met ciderazijnbrouwsels erbij te halen. Een drankje op basis van 1eetlepel ciderazijn en 1 eetlepel suiker/honing in een glas warm water. ik giet het helemaal leeg in mijn troebele ingewanden en binnen de tien minuten lig ik in een diepe roes. Voor zielsverwanten: hier een lijstje met receptjes. Maak je eigen geneesmiddel en genees jezelf van je eigen stommiteiten.

Coming up: DIY. Do It Yourself.

Verloren lopen

De hele week werkt Kjel op de bootwerf en ik op de boerderij. In het weekend zijn we altijd redelijk perte totale maar het is zo’n zonde om niets te doen. Dus proberen we altijd om ons vermoeide lichaam ergens heen te sleuren. De voorlaatste zondag voor kerst sluiten we af met een wandeling naast de deur. Om het wat spannend te maken verlaten we het pad en volgen de rivier stroomafwaarts. Dan moeten we sowieso wel ergens uitkomen. Desnoods aan de zee. Langzaam maar zeker valt de avond en komen we het bos uit om over de velden naar de bewoonde wereld terug te keren. In de verte horen we verkeer maar na een halfuur modderig gras doorwaden lijkt het geluid nog steeds even ver. Maar plots staat er een veelbelovend schaap bij een hek en er ligt een nog veel meer belovende stapel hout. We sneaken door de tuin van een B&B en belanden op een zandstraatje. YES! Maar waar zitten we nu he? Verderop zien we een kerel zijn hellende gazon afmaaien en vragen hem naar de hoofdweg. Hij lacht ons vierkant uit (met zijn ogen, want het is nen toffe) en vertelt ons dat we behoorlijk afgeweken zijn van ons uitgangspunt. Het is een hele omweg om terug naar huis te geraken en die rivier weer helemaal stroomopwaarts wandelen zien we toch niet echt zitten. Zijn typisch Nieuw Zeelandse vriendelijke voorstel om ons te voeren slaan we dus niet af. Bovendien zijn wij zijn beste excuus om toestemming te krijgen van zijn vrouw om met haar blinkend nieuwe chique bak te mogen rijden. Hij moet wel zijn vuile botten uit doen.

Haruru Falls

De Haruru Falls (watervallen) in Paihia vonden wij eerlijk gezegd een lichte ontgoocheling. We hadden het hoger, breder, wilder, weet ik veel wat verwacht. Twee keer stonden we erop te kijken met onze chauffeur (van het liften) en twee keer reageerden we met een “njaa”. Tot we op een dag hoorden dat je de rivier helemaal kunt afvaren tot aan de zee. DAT zou nog eens wat cools kunnen opleveren en de Haruru Falls naar een hoger level tillen. Na ons afscheid van Kerikeri Organic rest er nog een mooie zomeravond, ideaal voor een laatste uitstapje. Met ons kleine gele bootje onder de arm staan we langs de kant van de weg te zwaaien met onze roeispanen voor een lift. Een oud, vuil ventje met een reusachtig hoofd parkeert zijn rommelige voertuig vol matrassen voor onze neus. Hop, we zijn ermee weg. Dit ventje besteed duidelijk meer aandacht aan een proper hart en hoofd dan aan de buitenkant. Echt een vuil goedzakske. Op de koop toe verhuurt hij toch wel huisjes aan het water van Opua zeker. In alle categorieën, ook voor een appel en een ei, de categorie waarin wij uiteraard geïnteresseerd zijn. een dak op 15 minuten wandelen van ons werk. Hoe ideaal is dat. Nu moet Kjel tenminste geen uur meer liften elke dag. Gray dropt ons af aan de Haruru Falls, we blazen ons duizelig en laten de boot in het water. We roeien naar de waterval, maar sparen onszelf en onze spullen door er niet onder te gaan staan, zoals de gillende kajakkers. Kjel kruipt uiteraard wel uit de boot en springt van de rotsen in de monsterpoel. Dan begint de afvaart. Grotendeels laten we ons dobberen aangezien het tij naar de zee toestroomt. Te veel inspanning hoeft niet vanavond. Rode wijn mag wel. In de ondergaande zon dobberen en peddelen we op ons gemak tot aan Shippeys, het Fish & Chips scheepswrak. Onderweg gebeurt er niet veel. Maar de rust is zalig. Af en toe springt er een vis uit het tintelende water. Af en toe merken we een mooi huis op tussen de groene heuvels. We staan versteld van de overload groen in Nieuw Zeeland. De huizen zijn er wel, maar je ziet ze vaak niet onder het groene bladerdak. Wat een enorm verschil met Belgie! Als we de oever bereiken zijn we licht in het hoofd maar niet zwaar in de ledematen. We pauzeren op een Maoriwaka en crashen op de zachte oever tot de zon verdwijnt en de fles leeg is.

De jacht op het kerstschaap

De volgende morgen hebben we meer succes om onze nieuwe huisbaas Gray te bereiken en de verhuis wordt een feit. Het is nog vroeg als hij ons aan het huisje afzet en we vragen waar hij heen gaat vandaag. Kaikohe, het hart van Northland, om een kerstschaap te vangen. We springen terug in de auto en hij heeft er twee schapendrijvers bij. We passeren Kawakawa en Gray toont ons het piepkleine vissersbootje waarmee de Duitse kunstenaar Huntertwasser de overtocht maakte vanuit Europa om zich in Nieuw Zeeland te nestelen. Nadien wijst hij ons op de vele slapende vulkanen in het landschap en de rondgestrooide boulders in de schapenweides.
Dan begint de jacht op het verloren schaap. We banen ons een weg tussen een hele bende koeien en stieren. Kjel en ik krijgen de verantwoordelijkheid over een hek en moeten de koeien buitenhouden. Ik kan je verzekeren dat het moed vergt om 30-40 loeiende, ongeduldige en onrustige koeien op afstand te houden. Alle ogen, zo groot als een voetbal, alle trappelende hoeven en stomende neusgaten op jou gericht. Van kinds af aan heb ik geleerd om aan de andere kant van de prikkeldraad te blijven van enkele koetjes en nu moet ik plots door zo’n groep lopen. Soit, het valt wel mee. Kjel heeft daar met zijn West-Vlaamse roots blijkbaar meer vertrouwen in en ik volg zijn voorbeeld. Gray kruipt met zijn stevige kuiten in zijn pick-up en jaagt de schapen in een richting met zijn motor en toeter. Wij begeleiden de schapen langs de zijkanten en lopen achter de groepverlaters aan. Een stelletje verdwijnt in de tuin van een huis, maar dat zijn zorgen voor later. Als ik de schapen zo in rijtjes zie trippelen, krijg ik flashbacks van de hoogst amusante film Babe. We squeezen de hele familie in een klein hok, kiezen het grootste lam (het moest toch wel lukken dat het net het enige zwarte schaap is) en dan begint het spektakel. De bende loopt verschrikt van links naar rechts, kop opgericht, tong uit de muil en hijgende flanken. Gray legt in drie woorden uit aan Kjel hoe hij het schaap moet pakken. Ik probeer hem te helpen, verrek meteen mijn schouder en druip af. Kjel pakt de kleine kerel bij zijn nek en ligt een fractie van een seconde later met hem te worstelen op de grond. Tot het schaap zich overgeeft en op zijn zij gaat liggen. We dragen het op de pick-up, waar het in een kooi rondstampt en met zijn kop tegen de tralies beukt. Niet in zijn ogen kijken, zeg ik tegen mijzelf. Maar de verleiding is te groot. Voor het eerst in mijn leven zie ik een dier dat zich de kerstuitverkorene mag voelen. Het behoort tot een collectief geweten dat je niet in de ogen van zo’n diersoort mag kijken. Maar ik doe het toch… zijn flaporen hangen plat tegen zijn zwarte kop en zijn ogen zijn leeg en bang. Zo triest hoe het daar op Grays rommel staat, zijn achterpoot op een dikke knijptang. Ik beslis om in het vervolg enkel nog naar zijn gat te kijken (dat lijkt al meer op wat er later op je bord komt!). Nadien rijden we naar de Countdown en New World (de twee bekendste supermarktketens in Nieuw Zeeland) en wordt het weer grappig als we daar op de parking staan met een stinkend schaap op de auto. Dat is eens wat anders dan een blaffende hond. En enkele dagen later waren we toch wel tevreden met de sappige lamsschenkel in onze brievenbus. Zwart of niet, het smaakt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s