Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Wwoofen – Kerikeri Organic

Tijdens het weekend schuimen Kjel en ik het marktje af in Kerikeri. Niemand werk voor ons? Dan maar praatjes maken met imkers. Marcus verloor 55 van zijn 75 beehives door de pesticiden. Nu tracht hij zijn resterende 20 hoopjes in leven te houden en zijn boterham te winnen met Manuka-honing, wereldwijd beroemd voor zijn medicinale krachten. Met nog wat minder respect voor de bijtjes schiet er van deze kunst binnenkort niets meer over.

manuka-honey-15-500g-new-zealand-promo

manuka-flower

manuka-flower-bush

Uiteindelijk treffen we Marty opnieuw aan, de boer van de organic farm die bekend staat als backpackers retreat. Ik sta er niet meteen voor te springen om tussen een hele bende immature backpackers te gaan woofen, maar blijkbaar is dat niet het geval. Ik zou mijn eigen boshutje krijgen ergens in de bush naast de boerderij. Marty is een man met een warm hart, veel te groot voor de wereld. Zijn budget is omgekeerd evenredig voor deze wereld. Maar ik zie het meteen zitten om mij voor enkele weken te engageren op zijn boerderij. Marty behoort tot een uitstervend mensenras dat in een andere realiteit leeft. Hun eigenschappen: onmenselijk veel energie, altruïstisch, optimistisch, idealistisch en grappig op de koop toe. Fluitend sprint hij door het leven. Als er wat misloopt, bevriest hij en fluit steevast hetzelfde deuntje. Marty is de max!

Na acht maanden constant samenleven met andere mensen, waarvan voor het merendeel van de tijd op een extreem beperkte oppervlakte met absoluut geen mogelijkheid om zelfs eventjes een wandelingetje te maken (het leven op een boot dus) en een week lang van her naar der te liften en met Jan en allemaal te socializen en te babbelen, doet het ontzettend deugd om alles en iedereen voor even de rug toe te keren en tussen het onkruid tot rust te komen. Dat lucht op. Mijn eigen tempo, eigen gedachten, eigen stilte en eigen rommel. We moeten daar eerlijk over zijn.

DSC02665DSC02657DSC02664

Marty steekt mij in een houten kotje ergens in the bush, met een houtkachel, composttoilet en basisvoeding (alles behalve chocolade, cava, vodka en ijsjes – dat behoort blijkbaar enkel tot ons idee van basisvoeding). Overdag pers ik meestal als een automatische piloot appelsienen. Soms in de schuur, een enkele keer op de markt, de halve marathon en het straatfeest in Kerikeri. Tijdens de marathon valt mijn mond open als er een kerel in een gorillakostuum en zonder benen voorbij tsjeest in een rolstoel. Extreem stoer! Andere dagen maai ik met de tractor bloemen in de weide (supercool!), plant ik tomaten, sla, pompoenen en boontjes terwijl ik tegen de scheutjes “praat” want dat hoort bij de biodynamische aanpak van Marty (uitgevonden door Steiner). Als er tijd overschiet schep ik mest voor de koeien. ’s Avonds crash ik in de zetel buiten op het terras en geniet van het niks.

DSC02659

Als Marty mij uitnodigt om samen in het huis te eten of op de kindjes te babysitten zingen we het blessingslied aan tafel. Iedereen geeft elkaar dan een hand en zingt vrolijk blessings for the blossoms, blessings for the fruit, blessings for the trees and stems and blessings for the roots, blessings for this meal (dat laatste heel rap en met basstem). De eerste keer moest ik natuurlijk mijn lach inhouden en keek ik de tafel rond omdat ik dacht dat het een grap was. De keer daarop probeer ik mee te mummelen uit respect voor hun way of life. Steiner is de grote vriend van de familie. Ik weet niks van Steiner maar wie heeft ooit kunnen bewijzen dat hij ernaast zat? Het ziet er alleszins properder uit dan de rest. Er zit volgens mij wel iets in een aanpak van “laat ze maar op zichzelf ontdekken in plaats van ze alles op te dringen” (hun tekeningen van een hond zien er voor ons wel uit als een sterrenhemel, maar het kwam wel van diep vanbinnen), ”laat ze zelf maar hun pijngrens ontdekken ipv ze voor alles te waarschuwen” (bang om zich pijn te doen hebben ze niet, pijn is grappig en als het echt pijn doet dan schreeuwen ze wel).

2012-12-09 19.26.14

2012-11-25 17.27.28

DSC02871

2012-11-25 17.09.50

Op een dag neemt Marty mij mee naar zijn koeien. Allemaal familie van elkaar en allemaal dragen ze een naam. Het meest indrukwekkende beest uit de weide is een jonge stier met hoge schoft, naïeve ogen en veel te hoge hoorns. De manier waarop hij met zijn oersterke lijf beduusd naar de emmer appelsienen staart ontroert mij. Drie dagen later wordt hij afgeschoten, gevild, in grove stukken gekapt en afgevoerd. Het duurt geen half uur. Het laatste wat ik van hem zag was een aanhangwagen vol stukjes binnen- en buitenkant. Chance dat de wind goed zat, zijn laatste geur is mij ontgaan.

DSC02714

Kjels (werk)boot

Kjel vindt werk in de haven van Opua en na enkele dagen vergezelt hij mij in the palace (the cabin, onze boshut).

Op dezelfde dag zag ik een Duits koppel arriveren en weer vertrekken aangezien het spinnenboeltje hun niet beviel. Ik moet zeggen dat Kjel en ik er niet rouwig over waren dat ze het afbolden. Tegen peace en vree zeggen we geen nee. Marty was zelf content dat ze weg waren want hij was het beu om altijd “immature Duitse reizigers” aan werk te moeten helpen. Stel Marty een vraag (bijv: waar kan ik werk vinden?) en hij vliegt er meteen in. Gegarandeerd heb je tegen de middag een job. Maar die ingesteldheid helpt hem uiteraard niet echt verder in zijn eigen job. Na enkele weken zien we langzaam maar zeker wat de oorzaken zijn van de ondergang van Kerikeri Organic. Het is niet het gebrek aan goede bedoelingen en zeker niet het gebrek aan engagement. Het is de overload van de twee die Marty de das om doen. De Don Quichote van Kerikeri.

Momenteel hokken we samen in ons muizenhol (Kjel is de vallenman) en hebben we het best naar onze zin. Na twee weken in de cabin hebben we al een miljoen mieren vergiftigd, vier muizen getrapt en enkele spinnen buiten geveegd (en waarschijnlijk ook nog enkele opgegeten).

Vissen zijn slordig. Pikeypisces nog slordiger. We kunnen er niets aan veranderen. Al doen we (soms) ons best.

DSC02655

Charlotte (de andere woofer die bij de familie in het huis woont) en ik vergezellen Marty om appelsienen te gaan plukken. Met een speciale fruitplukzak op onze buik. Af en toe moet ik in de bomen klimmen om eraan te kunnen. Niet evident, organic farming. De hele boomgaard zit vol met witte vliegjes. De glanzend blauw-grijze kevertjes doen hun best om hun buik rond te eten maar ze kunnen het niet bijhouden. Diezelfde witte vliegjes zitten nu ook op de slascheutjes. Marty behandelt ze met een oplossing van 1 volume azijn op 3 volumes water en een beetje eco-detergent. Dat mag als pesticide gebruikt worden in organic farming. Dat moeten we onthouden voor later in onze moestuin, mochten we last hebben van het een of ander beestje.

Charlotte en ik kruipen op een mountainbike van Marty en zweten ons een weg naar de stad/het commerciële kruispunt van de regio Kerikeri. Onderweg stoppen we in de chocoladefabriek en proeven van de onverantwoord lekkere pralientjes… Macadamia Butter Toffee Crunch en Ginger Chocolate. Een gat in de markt van de Belgische chocolade. Charlotte vindt een T-shirt in een van de 4 tweedehandswinkeltjes. Een wolf die naar de maan huilt. Ze zegt: Kijk Brecht dat ben jij. Dat kan ik niet ontkennen. Elke volle maan oefent een grote invloed uit op de aarde en op mijzelf (mokkend ergens op die aarde) dus hop, mijn eerste kledingsuitgave (3 dollar, nog geen 2 euro). Mijn andere T-shirts zijn ondertussen compleet naar de zak door zon, zeewind en zeewater dat het wel eens tijd werd voor frisse oksels. Mijn nieuwe T-shirt kan misschien ook wel beschouwd worden als een ode aan (of grapje op) de biodynamische principes van Marty. Alle zaai- en planttechnieken staan voor hem in teken van de stand van de maan en de planeten. Volgens hem is biodynamic farming in theorie niet moeilijk (hij heeft een kalender die zegt wat hij moet doen) maar in praktijk doet hij volgens hemzelf altijd alles verkeerd, dus wordt het allemaal opeens aartsmoeilijk…

Charlotte en ik liften naar de Waiomio glow worm cave en bestuderen de fenomenale creatures die zijdeachtige sliertjes neerlaten om vliegjes te vangen en hun buit inhalen en weer uitrollen als een touwladder. Met het enzym luciferius of zoiets lokken ze hun prooi. Vuurvliegjes en diepzeevissen hebben hetzelfde enzym. Als ze honger hebben schijnt het hard als hun buik vol zit gaat het uit. Na 9 maanden kruipen ze in hun zelf gebouwde cocon en wanneer ze eruit komen als een vliegje kunnen ze ofwel eitjes leggen ofwel zelf in de netten van hun soortgenoten vliegen en opgeboeft worden. Ik ben wel fan van die beestjes.

Glow-worms

Daarna exploreren we de boulders en de varens in het sprookjesbosje ernaast (een piepklein gebied met wat authentiek woud dat nog overschiet naast de schapenweides).

DSC026932012-11-24 12.37.06

DSC02697

Daarna bezoeken we de blijkbaar internationaal befaamde toiletten van de Duitse kunstenaar Hundertwasser die zijn hart verloor in Kawakawa. Het voelt allemaal wat artificieel en we zien vooral veel marginale Maori’s. Niet ideaal.

2012-11-24 14.16.29

Marty leent ons zijn pick-up en Charlotte, Kjel en ik rijden uitgelaten naar de Nhawha Springs. De hot water pools zien er onvoorstelbaar artificieel uit maar na een hele voormiddag werken en een hele namiddag niets doen is het toch wel verdomd zalig, die hete brubbelende rotte eieren sulfurboel.

   DSC02886

Max, de Franse triatleet die in een caravan naast onze boshut woont is een mega gezondheidsfreak. Zijn leven draait rond lekker en gezond eten, veel sporten en werken en gesprekken voeren op z’n Frans (met veel gezichtentrekken, veel kritiek en vooral veel vergelijkingen met het heilige Frankrijk). Hij is ergens in de vijftig en net op pensioen. Hij besliste om veel op reis te gaan en te beginnen met roken. Op een dag sta ik met hem in de vlakke zon lookplantjes uit te spitten. Hij pauzeert, leunt op zijn schop en begint de lookbolletjes op zijn gemak rauw naar binnen te werken. Extreem gezond volgens hem. En het geeft je energie. Aangezien ik wel een extra duwtje in de rug kan gebruiken volg ik zijn bizarre voorbeeld en zit de rest van de dag met een wat mottig gevoel in mijn ingewanden en een megalookbek.

Op een mooie zondagavond organiseert Marty een BBQ met vlees van de grote sterke zwarte stier. De kleine Gabriella valt in slaap op haar schommel. Ondanks al het babbelen, lachen, de muziek en de geuren.

DSC02790

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s