Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Brechts verjaardag – Sefton Bivy

DSC04739

Mt Cook Village ligt aan de voet van de grootste berg van Nieuw Zeeland. We rijden de vallei binnen bij valavond. Het Tekapomeer ligt erbij als een omgestoten pot verblindend blauwe verf. De hemel kleurt roze en Mt Cook prijkt als een trotse troon boven alles en iedereen uit. Zeg nooit dat alle bergen hetzelfde zijn. Deze kanjer met zijn glanzende kop en twee punten op zijn kroon is een specialleke. Onmiddellijk voel je ontzag en respect voor deze koning. Wij zijn niet zo ambitieus om hem te beklimmen maar zijn enkel naar hier gekomen om mijn verjaardag te vieren. Men wordt maar 1 keer 29 jaar. Daarna word je volwassen. Dus mijn laatste twintiger-verjaardag moet memorabel worden…

DSC04744

DSC04746

Het oorspronkelijke plan om in de populaire Mueller Hut te maffen gooien we overboord als we de prijs en het aantal bezoekers horen. Het aantrekkelijke alternatief is de Sefton Bivy.  Drie a vier uur wandelen. Een gratis hut. Voor maximum vier man. Het enige wat in zijn nadeel speelt is dat je Mt Cook niet kunt zien. Mt Cook hebben we al gezien dus we vragen ons af wat het addertje onder het gras is. Oh, deze wandeling is gewoon ietsje zwaarder en moeilijker dan de Mueller Hut dus niemand gaat daar naartoe. Ok, ideaal dus om in alle private uitbundigheid mijn verjaardag te vieren! Kjel sleept een loodzware rugzak vol cavaflessen en feesthapjes naar boven. Ik mag vederlicht klimmen want het is natuurlijk mijn verjaardag.

DSC04759  DSC04753

Nergens staan pijltjes of paaltjes. De enige aanwijzing is een foto van de berg die getrokken is van aan het begin van de track en waarin een gekleurd lijntje aantoont hoe steil en langs waar ­­je ongeveer moet klimmen. We klimmen langs de gletsjerrivier omhoog. Ongelooflijk hoe bergen je iets kunnen wijsmaken. Het zag er een klein bergje uit. Ik dacht we zijn er in no time. Het moet niet te lastig zijn voor mijn verjaardag. Maar de vier uur was niet gelogen en dat de track ietsjes moeilijker was dan de doorsnee uit de omgeving was zeer zeker niet gelogen. Kjel en ik beseffen dat de madammen uit het visitor center gegarandeerd zelf nog nooit tot hier gekomen zijn. Op een bepaald moment zijn we gewoonweg aan het muurklimmen. Dit is niet meer hiken! Ondertussen heb ik wel al geleerd om niet in de diepte te kijken dus de angstaanvallen blijven uit. Maar als Kjel onheilspellende geluiden begint te maken weet ik dat ik hier zeker geen uitzondering moet maken. Elke geslaagde stap is een stap verder en een stap dichter bij het einde. Maar hoe we hier morgen weer naar beneden moeten zal pas in nachtmerries uitgedokterd worden.

DSC04758

DSC04755

Godzijdank bereiken we heelhuids de top van de berg en de voet van de gletsjer. Daar wacht ons een formidabele verrassing! Geen verrassingsfeestje maar een echte doorgewinterde dwergenhut! Een midgethut! De deur meet een meter twintig hoog en de oppervlakte twee op vier. Om naar de wc te gaan zit je gewoon naakt zonder hut midden op het terrein met zicht op de uit elkaar stortende gletsjer nog geen 200m verder.

DSC04785

DSC04788

DSC04776

We knallen de champagne en vliegen in de aperitiefhapjes. Wat een verjaardagsdecor! Wonder boven wonder hebben we gsm-bereik en kan ik eens tegen alle verwachtingen in naar de mama en de papa bellen die achterover vallen van verbazing. De tweede fles gaat eraan. Net niet dronken genoeg om van de steile wand naar beneden te donderen of om op de gletsjer te gaan dansen donderen we in een diepe slaap vol verdrongen angsten over die scary afdaling.

DSC04763

DSC04766

Aangezien het daar zo zalig en plezant is (en we de afdaling nog een dag willen uitstellen) beslissen we om nog een dag te blijven. Van op de wc zien we heel der stukken ijs de diepte in stuiken. Onvoorstelbaar. Over tien jaar is die gletsjer volgens mij verdwenen. Als we binnen zitten te lezen, horen we soms een onwaarschijnlijke donder bij heldere hemel en als we dan opkijken door het raam of naar buiten sprinten zien we de helft van de keren een waterval van ijs.

DSC04799

Kjel hoopt stiekem dat er nog iemand komt. Het is altijd beter om iemand te hebben die meer ervaring heeft en die niet bang is. Als het enkel wij tweetjes was, voelt hij die rol al op hem afstevenen. Maar na vier uur is er nog steeds niemand en zakt de hoop met de gletsjer mee naar beneden. Na mijn zoveelste toiletbezoek (niets zo verslavend als piesen in de openlucht met zicht op een gletsjer en een frisse bergwind tegen je gat) bedenk ik nog net dat er nu zeker niemand meer zou komen. Maar plots klopt er iemand op de deur. We veren allebei overeind en ons hart maakt een sprong. YES! Verantwoordelijkheid afgeschoven! De redding is nabij! De reddende engel, onze ongereserveerde gids en onze metgezel voor de nacht in de dwergenhut was gearriveerd! Het is een Duitse Arnold Schwarznegger van mijn leeftijd met een zelfvertrouwen van hier tot in Tokio. Hij vertelt over een kayaktrip in Alaska waar hij twee beren van nabij gezien heeft. Kjel en ik strekken ons languit op onze matjes en slapen als zorgeloze hondjes.

DSC04812

De volgende morgen huppelen we alledrie in een colonne de berg af en voor we het goed en wel beseffen is het feest voorbij en liggen we alweer in de schaduw van het visitor center noedels te eten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s