Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Cascade Saddle

DSC04588

Na onze avonturen in Milford Sound vertrekken we met onze Duitse vriend Michael (die met ons mee wegspoelde uit Tongariro) voor een avontuurtje in de Matukituki Valley. Een late chauffeur stopt en pakt ons mee: Richard, de vodkajellyman die als travestiet vodkajelly’s verkoopt op muziekfestivals in Engeland. Een speciaal geval maar een heel toffe kerel. Aan het eind van een 30km lange kiezelweg arriveren we op de parking. Richard maakt een curry voor ons allen. Na ons avondmaal liggen we allevier op een rij te maanbaden en te mijmeren over vanalles en nog wat.

DSC04567

DSC04570

DSC04571

De volgende dag beklimmen we de steile helling tot de Liverpool Hut. We aperitieven op de look-out boven op de helling vanwaaruit je een machtig uitzicht hebt over de Matukituki vallei, Mt Aspiring en gletsjers alom. De helft van de hut (10 man in totaal) bestaat uit Israëliërs. Blijkbaar kennen ze elkaar allemaal viavia (elke Israëliër moet twee jaar in het leger) en raden ze elkaar allemaal deze wandeling aan.

DSC04580

DSC04586

DSC04610

Kjel en ik weten niet zo goed wat te doen. Te vroeg om te eten, te laat om nog veel uit te spoken. We wagen ons aan een avondwandelingetje omhoog. Hoe dicht kunnen we bij de gletsjer geraken? Sneeuwgras is geen lachertje om langs omhoog te kruipen. Het is glad en het snijdt als papier. Maar leistenen zijn nog erger, want hoe stoer de rotsen er ook uitzien, als ik iets te enthousiast omhoog klim vallen ze uit elkaar en schuiven de platen naar beneden. Maar mijn hoogtevrees is sinds Mount Doom niet meer zo sterk om mij te ontmoedigen. We klimmen over de rotsen, wandelen over de grasweide halverwege en raken net ver genoeg om te ontdekken dat er een diepe ravijn tussen ons en de gletsjer gaapt. Allez, dat weten we dan ook weer!

DSC04594

DSC04602

DSC04603

We keren terug naar de hut en eten noedels (zoals drievierde van de avonden en zoals drievierde van de bemanning in de hut). ’s Avonds trekt iedereen zijn camera leeg op de ondergaande zon en krijgen we bezoek van een Kea, een alpine papegaai die bekend staat als de intelligentste papegaai ter wereld en berucht is voor stelen en vandalisme. Als hij de kans krijgt is hij ervandoor met je bagage en kiepert hij het van de klippen of ontleedt hij je materiaal zodanig dat het onherstelbaar beschadigd is. Maar onze vriend poseert trots voor de camera’s en vertrekt als hij helemaal opgedraaid is.

 DSC04609

DSC04608

DSC04627

Niet alleen het uitzicht is memorabel. De WC moet niet onderdoen voor zijn omgeving.

DSC04615

Het wordt een onrustige nacht. Niemand snurkt en het is niet koud. Maar iedereen staat om de haverklap op om iets in zijn rugzak te zoeken of om buiten naar het wc’tje te gaan en als iemand zich omdraait is de hele slaapbank wakker. Leve mijn oordoppen! Bovendien is het pokkeheet in de hut. Al die warm gewandelde lijven in zo’n klein hutje maakt stookhout overbodig. Toch is de sfeer in de hutten supergezellig. Het is fijn om zoveel mensen met dezelfde passie te zien passeren. Iedereen heeft met al die wandelingen in Nieuw Zeeland meer dan voldoende gespreksstof om de hele avond mee te vullen.

 DSC04636

De volgende morgen dalen we af en passeren we de plek waar we de dag voordien een bende Fransozen ontmoetten die nieuwe canyonroutes openen in de Aspiring vallei. Zotte kerels. Als je omhoogkijkt naar de waterval langs waar zij afdalen krijg je kiekenvel. Niet alleen van de gedachte aan het ijskoude water dat van de gletsjer naar beneden stort. Deze mannen exploreren nooit eerder betreden terrein dat zo vertikaal staat als je je maar kunt voorstellen. Ze boren gaten in de rotsen en installeren ringen die toekomstige canyonliefhebbers kunnen gebruiken.

We crashen in de Aspiring Hut. Na een onvermijdelijke dut laten we ons niet ompraten door de hysterische DOC ranger en beklimmen de helse helling naar Pylon Peak. Wat je daar om je heen ziet overstijgt de Liverpool Hut, de Milford Track en alles wat we hier tot nu toe gedaan hebben. Links kijken we neer op het maf uitgesneden landschap van Cascade Saddle. Voor ons druipt de Dart Glacier als een versteende, lang uitgestreken, wit-blauwe smurrie naar beneden. Dan het speldenknopje van de Liverpool Hut met daarnaast de indrukwekkende Mt Aspiring. Rechts strekt de vallei zich uit tot aan Rob Roy Glacier (die we niet meer kunnen zien). We maffen in de Cascade Saddle en hopen dat de Kea’s ons met rust laten.

DSC04641

DSC04683

De afdaling neemt de hele dag in beslag (wegens te veel rustpauzes, omwegen en spelletjes rond de gletsjers). In de Dart Hut beledigt Michael een Amerikaan door op zijn achttienjaars te vragen: Where are you from? Italy? De gans relaxte kerel antwoordt heel rustig en met een flauwe glimlach, No man, I’m from Alaaaaaska. Bewondering alom. Wat doet een mens in Alaska? Aan het eind van de avond willen we ook allemaal naar Alaska…

DSC04675 DSC04667

DSC04655

DSC04645

DSC04646  DSC04642

Aan de Dart Hut splitst de route in Dart en Rees. Wij kiezen voor de Rees-vallei omdat die moeilijker is. Achteraf beklagen we die keuze want de weg is een lange saaie uitwandeling zonder enig spectaculair moment. We maken het ons nog moeilijker dan nodig door om de haverklap een rivier over te steken die we dan 100m verder opnieuw over moeten. Fin, dat zijn we ondertussen dus ook al gewend.

DSC04708

DSC04704

DSC04685

DSC04699

DSC04700  DSC04690

DSC04688

Veel wandelaars laten hun auto achter aan het beginpunt van ofwel de Rees ofwel de Dart route en wandelen dan naar de andere kant waar ze een shuttle moeten nemen om terug bij hun auto te geraken. Aangezien de meesten van Rees naar Dart wandelden en wij tegendraads deden hadden we geluk en konden we een auto oppikken van een stel kerels. Michael reed. Met zijn blote voeten. Zoals de meeste Kiwi’s. Op zijn achttienjaars (veel te snel).

Terug in Wanaka kamperen we op een grasveld naast een bende Fransen waarvan er eentje overdag de chille reggaeman uithangt en ’s nachts over de hele camping gilt (met een Frans accent): “Fuck the Queen! Fuck Elizabeth! Ooh Elizabeth I love you! Fuck the Queen!”. Ondertussen begeleidt zijn maat hem met een gitaar en backvocals. Het hele gezelschap gaat strike. Wij inbegrepen. Eerste waarschuwing. Het tafereel herhaalt zich. Tweede waarschuwing. Dreiging met politie. Het tafereel herhaalt zich. Derde waarschuwing. Ze druipen af. Het amuzement verstomt. Wij vallen in slaap. Midden in de nacht. Het tafereel herhaalt zich opnieuw tot ze allemaal van de camping gekickt worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s