Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Freedom Walking on the Milford Track

                DSC04534

DE wereldberoemde Great Walk in Nieuw Zeeland is de Milford Track in Fjordland. “The finest walk in the world”! STUNNING! AWESOME! AMAZING! FAIRYLAND! Kjel en ik lieten ons betoveren door de extatische uitroepen en stonden te popelen om deze trekking te doen. Maar de moed zakte in onze schoenen toen we online checkten hoe het zat…

Uiteraard wordt er maar een beperkt aantal wandelaars op deze razend populaire track toegelaten en zat het hele zomerseizoen voor 2013 al potdicht geboekt. Blijkbaar moet je de Milford Track een jaar op voorhand boeken. In de winter (vanaf mei) wil er precies niemand meer naar Milford Sound, halveert de prijs en halen ze de bruggen over de rivieren weg. Smeerlapkes. Enkel tijdens de laatste twee weken van april waren er nog wat gaatjes. Maar zolang konden we niet meer wachten. Toch maakten we eens een fictieve boeking voor die laatste weken in april. Onze mond viel vierkant open van verbazing. Na de korte berekening kwamen we uit op meer dan 300$ ELK. Je moet immers in strontdure hutten slapen en boottransport regelen naar het begin van de track en aan het einde. Geldklopperij tot en met. Dat kunnen (en willen) pikeypisces natuurlijk niet betalen! Deze elitaire wandeling voor welgestelde mensen wordt internationaal opgeblazen tot mythische proporties. Het heeft iets decadents en aantrekkelijks dus we vonden het een uitdaging om die discriminatie van pikeys te kraken. Want we willen niet het gevoel hebben dat we iets moeten missen wegens een plattere portemonnee. We beslisten dus om de Milford Track toch te wandelen, om eens te checken of de mythische proporties terecht zijn, maar wel zonder boottransport of hutten. We wilden binnen sneaken voor vier dagen Freedom Walking en Freedom Camping met een zwaard van Damocles boven onze kop… 200$ boete voor wildkamperen – nog steeds goedkoper dan de officiële weg!

Algauw vonden we een manier om de eerste boottocht (de duurste) te omzeilen. Er loopt namelijk een doodgezwegen track over een hoge pas die uitkomt aan het begin van de Milford Track. De Dore Pass. Het enige nadeel is de behoorlijk steile, gevaarlijke en lange beklimming en afdaling. Voor pikeypisces een aantrekkelijk alternatief voor de dure toeristische boottrip…

Het enige probleem – merkten we de avond voordien – vormde onze loodzware rugzak. We waren er blijkbaar weer in geslaagd om kilo’s en kilo’s overbodig materiaal mee te zeulen. Rond negen uur ’s avonds kamperen we op een DOC site waar onze spullen uitgestald liggen en wij wanhopig nadenken over een oplossing. Op het strand vond ik alvast twee sticks uit aangespoeld drifthout waarmee ik mezelf en mijn ton bagage de pas over wenste te slepen. Maar nog zie ik het eerlijk gezegd niet zitten. En ik ben niet alleen. Ook Kjel fronst zijn wenkbrauwen en bepeinst een masterzet. Plots rijdt er een DOC ranger het terrein op. Hoewel we van plan zijn om DOC de volgende morgen een loer te draaien door de illegaal de Milford Track binnen te sneaken kunnen we de verleiding niet weerstaan en vragen de ranger om hulp. Hulpvaardig als hij is verwijst hij ons door naar een DOC center op een steenworp van de start van onze track. Daar droppen we de helft van onze bagage en wegen onze rugzak opnieuw. Pah! Vederlicht!

We krijgen een lift over de Milford Road tot aan een open plekje langs de weg waar een bordje staat met “Glade House 8 hours”. De eerste hut van de Milford Track. Als welkomstgeschenk mag je daar eerst een ijskoude rivier oversteken. We klungelen wat rond langs de oever maar vinden geen gemakkelijke oversteek. Dan maar op de tanden bijten en het ijskoude water in. De ijsbeerstroming streelt mijn billen tot boven mijn knieën en ik moet me haasten of ik heb totaal geen gevoel meer in mijn voeten terwijl ik over de kiezelstenen door het water waad. Maar, al goed, dat hebben we overleefd. Daarna volgt een zeer lange bushwandeling waarvan sommige stukken serieus omhoog gaan en andere moeilijk te vinden zijn. DOC (Department of Conservation) is bijzonder spaarzaam met paaltjes op deze track. Het liefst willen ze blijkbaar dat je rechtsomkeer maakt als je de weg niet meer vindt. Maar pikeypisces vinden altijd wel een weg. Paaltjes of geen paaltjes. Onderweg treffen we een dood hert aan. Geplet onder een dikke boom die over de rivier gevallen is en het beest wellicht verraste tijdens een drinkgelag. Aan het eind van een lange beklimming spotten we de pas in de verte. We volgen de rivier die volgens de kaart recht naar de pas wijst. Hier en daar raken we het spoor bijster maar de aanhouder wint en telkens opnieuw duikt er wel ergens een pijltje op. In de winter moet dit een volkomen ramp zijn, maar wij hebben met de straalblauwe hemel de weergoden aan onze kant. Hoewel de pas echt niet zo ver leek, blijkt na 6 uur dat er heel wat gezichtsbedrog op deze track zit. Met wat bloed, zweet en tranen, wat uithouding en vooral veel koppigheid bereiken we uiteindelijk de top van de steilste beklimming van ons leven.

DSC04402

DSC04394 - kopie

Maar daar, van boven op de pas, worden we haast omvergeblazen en het is niet enkel door de fjordenwind die door onze bezwete haren blaast. We kijken neer op fjordenland, een van de mooiste landschappen ter wereld (vind ik). Het spiegelende water van het meer Te Anau en het zilveren kabbelende water van de rivier waarlangs de Milford Track loopt worden begrensd door hoge donkergroene heuvels en bergen met zachte glooiingen en ongerepte bossen. De trotse bergen met sneeuwige koppen en halzen lijken onbereikbaar en onaantastbaar. Een sprookjeswereld die zich aan onze voeten uitstrekt zo ver als we maar kunnen kijken.

DSC04427

Achter ons strekt de lange vallei zich uit tussen bruin-grijze heuvels en naast ons kijken we omhoog naar de puntige pieken waar we dankzij de pas niet over moeten. Ik had nooit gedacht dat ik dit ging kunnen met mijn ongetrainde spieren, ondermaatse conditie en hoogtevrees. Maar soms volstaat koppigheid en is de rest precies bijzaak.

DSC04414

Kjel en ik zitten met ons tweetjes in de duizelingwekkende hoogte en we hebben ons nog nooit in ons leven zo klein gevoeld. Zo nietig. Zo dankbaar voor de beloning voor onze inspanning. Als er iets is in de wereld wat mij echt diep kan ontroeren, dan is het zo’n moment. Daar zo alleen en zo klein te zitten met zijn tweetjes. Met Fjordenland daar in de diepte.

DSC04418

Het bordje zei 8 uur in totaal, maar wij bereikten de top pas na 6 uur, dus ik denk bij mezelf “dan is het nog twee uur!” Jammer genoeg is dat allesbehalve waar. De afdaling is verdomd nog vermoeiender en lastiger dan de beklimming. Het blijft maar duren en het pad blijft maar komen. Duizenden pijltjes zie ik passeren. In plaats van er wat meer aan de andere kant te hangen, slaan ze er hier mee rond je oren alsof ze het geweldig vonden om ons te vertellen dat we inderdaad nog steeds op het juiste pad zitten. Na vier uur naar beneden bollen (dzjokken) komt ook aan die ellende een eind. Net op het moment dat de zon ondergaat bereiken we een rivier waarin we onze verhitte ledematen kunnen bevriezen. Doodblij maffen we op het enige vlakke en kale plekje in het bos. WE DID IT!

DSC04409

Volgens de Maorilegende werd Fjordenland gecreëerd  door de god Tu die zich met een hamertje zat te amuseren en fjorden uit de aarde bijtelde. Toen Moeder Aarde kwam kijken was ze verrukt bij het aanschouwen van dit prachtige en ongeëvenaarde landschap. Maar ze vroeg hem om in dit onherbergzame gebied een stukje land vrij te maken voor de mens. Dat deed Tu. Maar toen de Godin van de onderwereld passeerde en even hard onder de indruk was van zijn kunstwerk vreesde zij dat het te mooi was en dat de mens zich hier voor goed zou willen vestigen en zijn sterfelijkheid zou vergeten. Om dit te voorkomen liet ze een zwerm sandflies (zandvliegjes) los, een van de kleinste en ellendigste mugachtigen die er op de aarde rondprutsen. Ze ruiken mensenzweet van op afstand, kunnen het niet weerstaan, zwermen rond je hoofd, handen en enkels en als je er even geen acht op slaat, dan boren ze zich in je vel om zich vol te zuigen met bloed en een verschrikkelijk jeukende substantie achter te laten. Op de Milford Track kan je niet anders dan doorgaan, blijven wandelen, want als je blijft staan om te rusten ben je eraan voor de moeite…

DSC04429

Kjel en ik hebben een waterdicht scenario klaar voor het geval we iemand zouden tegenkomen die vragen zou stellen. We sluipen door een bos om de eerste hut te omzeilen. Maar eens we de hangbrug over zijn lopen we hem al tegen het lijf: een DOC-ranger. Nietsvermoedend stelt de vent enkele vragen en Kjel en ik antwoorden allebei in het wilde weg door elkaar en zaaien de grootste verwarring denkbaar. Binnen de minuut hebben we alles verklapt. Pikeypisces kunnen echt niet liegen. Kwamen jullie met de lunchboot? Ja! Nee, we zijn de Dore Pass overgestoken! Hebben jullie tickets voor de hutten? Ja! Jullie gaan toch niet kamperen of zo he? Nee! Ja! Kjel klopt fier op zijn “minder dan een kilo”-tentje. De ranger fronst zijn wenkbrauwen en vraagt: waar gaan jullie dan wel kamperen? Op de campsites! Ah, er zijn geen campsites op de Milford Track hoor, antwoordt hij kurkdroog. Oeps. Detail vergeten. Maar met zijn rosse baard en paarse oorbel blijkt hij een goedzak die ons een kans geeft. Hij verklapt zelfs het volgende, extreem nuttige advies: blijf weg van de DOC sites, lodges en hutten en slaap 500m van de track. Dat is mogelijk over 5km waar de rivier splitst en er een vertakking naar het noorden loopt (de North Branch) en aan het einde van de track, Sand Fly Point, op zo’n 53km van hier, waarvoor je een pas moet oversteken van 1500m hoog. Ok, zeggen wij heel moedig in koor, dat zullen we dan zo doen! Uiteraard weet deze vent ook wel dat dat fysiek onhaalbaar is, ookal en vooral omdat we de Dore Pass al overgestoken zijn en echt geen 50km in een dag kunnen wandelen (of lopen). Het is dat of terugkeren. Maar hij laat ons gaan. Op de Milford Track wandelen is niet illegaal. Er slapen wel. Maar wie zegt dat we niet dag en nacht gaan wandelen? Toch beseffen we zeer goed dat ze vanaf dat moment weten dat we op de track zitten en ons in het oog zouden houden. Vanaf die ontmoeting werden we met andere woorden vogelvrij verklaard.

DSC04471

Niet dat dat ons veel kan schelen, we huppelen verder en genieten van de bushwandeling door berkenbos waar mossen van de takken druipen. Alle kleurschakeringen van groen vind je daar terug: pastelgroen, fluogroen, grasgroen, frisgroen, donkergroen, grijsgroen,… De wazige, mysterieuze en ongerepte bossen spreken tot de verbeelding. Als er ergens op de aardbol trollen en elfjes wonen, dan is het daar wel.

DSC04466

We amuseren ons en zijn dolcontent met de “highway”, het vlakke, brede en horizontale pad (in vergelijking met de Dore Pass). Maar dan valt de nacht en moeten we een slaapplaats zoeken. De verleidelijke plaatsen zoals shelters moeten we overslaan om niet gepakt te worden. Dus we kruipen diep tussen de varens, achter een omgevallen boom met wortels vol mos die tot het bladerdak van het bos reiken. Daar zitten we veilig, zolang ik maar niet te hard nies, wat niet evident is, want het snot druipt langs alle kanten uit mijn kop en niezen is redelijk onbeheersbaar. Die nacht voelen we ons veilig daar diep verscholen in het fjordenbos.

DSC04484

De volgende dag ontmoeten we andere wandelaars. Er zijn twee groepen. De een slaapt in de chique lodges en zij denken waarschijnlijk dat wij individuele wandelaars zijn van de hutten, terwijl de andere groep uit de hutten ons beschouwt als lodgemensen. Of misschien ook totaal niet, want zo chic, fris en proper zien we er echt niet uit. Maar bon. Niemand stelt vragen. Wij lopen voorop en blijven nergens plakken…

We steken de MacKinnon Pass over in de mist en merken pas tijdens de afdaling in welk spectaculair en impressionant landschap we vertoeven. Maar we moeten door! Er is geen tijd te verliezen! We bewonderen de sierlijk uitgekerfde watervallen maar zodra onze achtervolgers ons op de hielen zitten schieten we er als pijlen uit een boog vandoor.

DSC04493

De derde nacht verstoppen we ons ergens in een vallei naast een droge rivier onder een bosje. Helikopters vliegen soms laag over om bevoorradingen te transporteren naar de lodges. Dan duiken we onder en hopen dat ze ons of ons tentje niet zouden opmerken. Eind goed al goed. We bereiken Sand Fly Point als eerste. De ene na de andere wandelaar van middelbare leeftijd arriveert, kreunt en ploft neer op de banken. Ik zit op mijn gemak een koffietje te zetten (omdat daar ’s morgensvroeg uiteraard geen tijd voor was) wanneer er plots een kerel naar mij toe stapt en fluistert: “Hebben ze jullie uiteindelijk gevonden?” Huh?! Wat bedoel je? “Nevermind” en hij bolt het af.

DSC04548

Kjel en ik worden zenuwachtig van deze toch wel intrigerende vraag maar doen alsof onze neus bloedt. Daarna vertelt een andere gast aan Kjel dat de ranger  ’s avonds in de hut aan iedereen verteld had dat er freedom walkers (wij dus) op de track zaten en dat hij naar buiten ging om hen te zoeken. Aangezien we de laatste boottocht niet gereserveerd hadden om geen argwaan te wekken (en – toegegeven – uit nalatigheid), moeten we het dubbele betalen. Nog steeds geen nieuws.

DSC04549

Maar na de overzet springen we aan land en worden we opgewacht door een welkomstcomité. Een nogal officiële kerel staat op de kade en zegt heel vriendelijk tegen ons dat DOC heeft geprobeerd om ons op te sporen. Zijn jullie de Dore Pass overgestoken? Jap. Hadden jullie tickets voor de hutten? Nope. Hebben jullie wild gekampeerd? Jap. Graag wil hij onze namen en gegevens om te checken of wij de freedom walkers zijn die de boete moeten betalen. Hij verdwijnt in zijn office en wij staan wat met onze vingers te draaien van nervositeit. 200$… of niet… 200$.. of niet… Plots legt hij de hoorn op de haak, staat heel traag op, wandelt tot bij ons en zegt met een big smile: it’s all good! Hoezo?

DSC04545

DOC was op zoek naar anderen. Ze wisten wel dat wij op de track zaten en de rangers hadden wat op ons gejaagd, maar zolang ze freedom walkers niet kunnen vinden kunnen ze niets bewijzen en ga je vrijuit. De truuk is gewoon om weg te blijven van de voor de hand liggende slaapplaatsen en vooral niet lui te zijn bij het uitkiezen van een slaaphol. So, you guys are all right! Kjel en ik draaien ons om en ik moet echt maken dat ik weg ben. De slappe lach schiet in mijn kop en ik proest het uit in mijn vest. Buiten maken we ons rap uit de voeten en dragen onze trots in onze opgestoken duim terwijl de volle bussen ons voorbijrijden.

DSC04552

Dezelfde wandelaars die ’s avonds in hun hutten en lodges van de rangers verhalen gehoord hadden van de freedom walkers en ons als zodanig herkend hadden op het overzetbootje zitten daar in hun bus naar ons te gapen alsof we vrijgelaten aapjes zijn.

DSC04562

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s