Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Chagres River Arrestatie

Rivier racen en jungle exploratie in de Chagres River (Panama)

We zetten koers naar de Chagres River. Bij het verlaten van de haven passeren we het afgesloten en bewaakte havengebied met geconfisqueerde drugsboten. Als je weet hoeveel geld hiermee te grijpen valt is het niet te verbazen dat mensen hun kans wagen. Zeker als ze sowieso niets te verliezen hebben. Tijdens het tripje door de pletsende regen ben ik in charge terwijl Daniel en Kjel liggen te crashen in hun cabine (het is echt niet altijd ik die dat doet). Ik loods Red Sky Night tussen de olietankers en de cargoschepen door en tack op mijn eentje tot mijn handen er geel van zien. Heelhuids bereiken we onze bestemming: een brede, redelijk ondiepe modderachtige rivier die lui uitmondt in de zee. Een fort doemt op ergens hoog op de rotsachtige oever. We varen voorzichtig de rivier op terwijl we de bomen nauwlettend in de gaten houden om de vliegende apen niet te missen. Maar voor dat spektakel moeten we nog een nat nachtje slapen. Kjel grijpt tegen alle doktersadvies in het roer in de regen en hoewel hij zijn eskimomuts draagt, zie ik zijn gestel samen met zijn gemoed de dieperik in tuimelen. De nacht valt samen met sloten regen en Kjel wordt gevloerd door een hevige oorontsteking. Toch brengt het veel gezelligheid in ons kotje. De grijze lucht, de regen, de stilte en de rust herinneren ons aan België.

De volgende dag kruipen Daniel en ik in ons junglekostuum en cruisen we in de dinghy door de zijrivieren op zoek naar wilde beesten en avontuur. We banen ons op goed geluk een weg door de jungle. Plots horen we een onheilspellend gebrul van een of ander wild beest. Een jaguar? Wilde honden? Apen? De associaties leiden voornamelijk naar King Kong. We trekken eropaf en spotten plots hoog in een mangoboom een kliekje puberachtige zwarte apen (een scheet groot, maar met het gebrul van een gorilla). Achteraf horen we dat zij de donder voelen komen en dan alvast beginnen te brullen. Ze krijgen ons in de mot, worden nieuwsgierig, dalen wat af en beginnen mango’s naar ons hoofd te gooien (lees: te smijten). We ontdekken een verlaten vakantiehuisje met veel mango’s en GI Joe mannekes en gokken de weg terug aan de hand van een kompas, een iPhone zonder bereik en een vaag idee van onze geografische positie ten opzichte van de rivier. We drinken onszelf wat machetemoed in met rum uit een flacon en vinden op één twee drie onze verstopte boot. Toeval, want we hadden er een degelijke wandeling (blijkbaar in een perfecte lus) opzitten. We tsjezen verder tot aan de dam van het Panamakanaal. Onderweg moet ik maken dat ik op tijd plat op mijn buik duik, want Danny zoekt de lage overhangende takken op om mij een plezier te doen.

We meren aan, exploreren een verwoest restaurant/disco van uit de glorietijden van het eerste Panamakanaal en wandelen langs een afspanning omhoog naar de dam. Op het eindpunt worden we beloond met een mooi zicht op Gatun Lake. Ik check de omgeving en de bewakingscamera’s, hurk en pies. We wandelen op ons dooie gemak de helling af tot twee pick-ups het grasveld oprijden. Twee security guys stappen uit, ondervragen ons en roepen de baas erbij. Een wat oudere zwarte man in kaki kostuum arriveert en neemt ons uiteindelijk mee voor controle. Piesen voor de camera is blijkbaar strikt verboden en door alle guards naar believen te herbekijken. Daniel moet naar de boot voor de nodige papieren en ik moet mee in de pick-up naar de andere oever. Ik speel van den domme en den onnozele, praat de baas naar de mond en het gesprek mondt uit in koetjes en kalfjes. Had weer chance, zijn dochter was niet alleen 28, net als ik, maar ook nog eens een lerares. Zij gedroeg zich wellicht ietsje beter dan ik … de man verzekert mij dat ik voor een zelfde stommiteit in the States voor een heropvoedingsprogramma ingeschreven zou worden. Bah ja, hij was van Texas. Daniel keert terug met oorontsteking-Kjel en alle papieren. Bij het zien van de innige omhelzing tussen Kjel en mij begrijpt het manvolk de situatie. Zolang het maar duidelijk was dat ik de vrouw was van een van die twee was het in orde. Want wat ik daar samen deed met Daniel als niet-de-vrouw-van was hun een onoplosbaar raadsel. We gaan vrijuit. Na een laatste preek.

Twee jaar geleden gijzelden arme vissers een koppel dat met hun zeilboot in de rivier geankerd lag – net als wij dus. De man kon zichzelf losmaken, zwom de hele rivier door (tussen krokodillen en haaien) tot aan het controlepunt waar wij ons kruisverhoor kregen. Hij was totaal onderkoeld en in shock. Security guys zochten de boot en de vrouw was gelukkig ongedeerd. De daders konden ontsnappen en verdwenen in de onoverzichtelijkheid van de zee. Sindsdien heeft de rivier uiteraard een kwalijke reputatie. Diezelfde avond doorkruisen we met onze stoute snoeten nog even de rivier op zoek naar krokodillen. Tevergeefs. Uiteraard.

De volgende ochtend krijgt Daniel een van zijn paniekaanvallen. De agenten hadden ons gewaarschuwd voor de gevaren van de rivier en verplicht onmiddellijk te vertrekken. Wat we klaarblijkelijk niet hadden gedaan. Hij veert uit zijn nest (zelden zo gezwind als die ochtend) en trekt de motor op gang. Wij liggen nog wat zorgeloos te knuffelen in ons eigen nest en wachten op een teken van onze kapitein. Dat komt er niet en plots dansen we op volle zee. De potten en de pannen vliegen door de keuken, papieren zweven in het rond. Boot en crew zijn totaal onvoorbereid op de wilde zee die we tegemoet varen. Ik red net op tijd onze schoenen en de loodzware emmer wasgoed die op het gat van de boot stonden te balanceren. Dankzij een elegante en hoogst onverwachte schommelbeweging dropt de emmer recht op mijn wreef en ik bijt op mijn tanden van de pijn. Als Danny terugkeert van het dek waar er ook het een en het ander serieus verkeerd zat wegens gebrek aan voorbereidende controle vloek ik hem bijna over de reling. Zonder ontbijt in mijn maag ben ik echt niet te pruimen. We verlaten de ongedurige zee en zoeken shelter in Shelter Bay Marina. Voila dat hebben we dan ook weer gehad. De eerste quarrel met the captain. Het moest er ooit eens van komen. Achteraf kunnen we er hartelijk mee lachen. Op het moment zelf kon ik hem met een mast rond zijn oren slaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s