Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Colon Criminals

Crime and Punishment in Colon (Panama)

Na de 10-daagse bereiken we in de late namiddag de groene heuvelachtige oevers van Panama. In het pikkedonker varen we de breaking walls binnen, brengen de nacht door tussen grote gevaartes en vinden de volgende ochtend een relaxplekje in Shelter Bay Marina. De marina met de alligator (gene zever, we zagen hem een keer passeren en hij loenste zelfs meer dan ik op erg vermoeide dagen). In afwachting van onze transit door het Panamakanaal proberen we onze tijd zo nuttig mogelijk te besteden. Barbecueën met veel worstjes wordt een klassieker. Dikke mango’s schillen ook. De boot van boven tot onder polishen ietsje minder.

We exploreren de oude militaire ruïnes die verschuild liggen achter de bosjes. Een andere dag doorkruisen we de jungle op de hoek van de straat tot we in een groot grijs mangrovengebied belanden en dolblij zijn als we de weg terug vinden voor het donker. Er kropen slangen rond die identiek leken met de takken van de mangroven… Een enkele keer duiken we in het zwembad of broebelen we in de jacuzzi. We maken praatjes met de andere zeilers, waaronder enkele Noren die slechts vaag herinneren aan de stoere Vikings van weleer. Hun baard is kort (maar wel degelijk aanwezig), hun haar schouderlengte en zo blond als dat van Kjel, hun vel veel te bruin voor een Scandinaaf en hun ogen te wazig om er erg strijdlustig uit te zien. Zo dicht bij de bron (Colombia voor de niet-ingewijden) eisen het witte en het groene spul zelfs voor het Arische ras hun tol. Zo ver reikt onze heldhaftigheid niet en wij beperken ons tot de godendrank. Tijdens happy hour haasten we ons naar de bar voor lekkere Chileense rode wijn.

We bezoeken Colon, de stad met een reputatie die sommigen met die van Somalië vergelijken. Onverantwoord voor blanken om zonder taxi dit rovershol te betreden (de Noren deden het wel, maar hun ondergang stond dan ook op hun lichaam geschreven). Ik kan mij moeilijk voorstellen dat het werkelijk zo verschrikkelijk is en zowel Daniel als Kjel deinzen er niet voor terug om het gevaar eens in de ogen te gaan kijken. Maar we zijn toch wat op onze hoede na het horen van al die gruwelijke indianenverhalen over roofmoorden en geweren alom. Enkele toeristen traden in witte ernst binnen en keerden in een zwarte zak terug, sommigen bezaten na hun bezoek enkele lichaamsgaten meer en anderen waren een pak duiten lichter. Bovendien zouden de vrouwen er in plaats van met een sigaret met een revolver staan zwieren.

Ons taxiritje is veilig tot en met, en wat we te zien krijgen valt best mee (althans zo vanuit de verte gezien). Ben in ergere plaatsen geweest. Wittekoppen zie je nochtans nergens. Onze chauffeur vertelt over de schepen vol zwarten die ze naar hier brachten ten tijde van de aanleg van het Panamakanaal. Na afloop vielen ze zonder werk omdat studeren hun niet veel zei. Langzaam maar zeker belandden ze in volstrekte armoede en criminaliteit, en wonen tussen het afval in verloederde huizen. Ze betalen geen huur meer terwijl de overheid ze volgens de wet niet uit hun huizen kan zetten en nog steeds water en elektriciteit moet voorzien. Wat er allemaal van waar is en hoe de vork precies in de steel zit weet ik niet. Shoppen in Colon kan in The Free Zone, een somber en megalomaan product van het kapitalisme. Beschermd maar niettemin wat angstaanjagend. We zijn content als we met onze supermarktzakken terug aan de boot staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s