Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

San Blas

Snorkelen & sand flies in San Blas (Panama)

Om te vermijden dat we onze broek verslijten in de marina, trekken we erop uit. Na een regenachtige nacht arriveren we in San Blas of Kuna Yala. Als het bliksemt op zee bliksemt het serieus. De hele hemel licht op, de zee weerspiegelt het drama en alles ziet er spectaculair uit. De kans zit er dan jammer genoeg wel dik in dat de bliksem inslaat en alle elektronische apparatuur naar de vaantjes helpt… onze batterijmeter is alvast foutu! San Blas of Kuna Yala is een eilandenarchipelago bij Panama waar indianen nog op hun traditionele manier wonen. Niet dat ik die mensen zat te observeren of zo, ik voel mij dan al snel een voyeur. De onderwaterwereld is veel interessanter en leuker om te exploreren (ideaal ook om te ontsnappen aan de zandvliegjesplaag).

Kjel kajakt van de eerste ankerplaats naar de tweede en komt dolfijnen tegen. Ik speel stewardess met een pint in de hand en leid Daniel doorheen verbluffend mooie koralen. Een grote dikke dolfijn vergezelt ons met een big smile. We duiken naar het onderwaterparadijs. Honderden zeesterren in alle maten en schakeringen van geel tot wijnrood lijken netjes naast elkaar te zonnebaden met een discrete afstand tussen elkaar. We exploreren de paradijselijk ogende eilandjes (met opmerkelijk veel afval op het strand, onuitstaanbare zandvliegjes en een blakende zon –er is met andere woorden meer aan de hand met dit paradijsje), een scheepswrak en de koralen eromheen. Ik vind een reuzegrote conch en beslis een filmpje te maken voor Moederdag met dit als geschenk. Jammer genoeg laat ik mijn cadeau per ongeluk in het 14 m diepe water vallen. Te diep zelfs voor Kjel die met oorontsteking en al bereid was 10 m diep te duiken voor Santal.

We moven de boot naar het volgende eilandengroepje en onderweg doe ik een truukje met de kajak. Ook speciaal voor de mama. De boel loopt mis en ik beland moederziel alleen met mijn kajak in de wateren van San Blas. Gelukkig levert het enkele grappige beelden op. Tijdens het ankeren neem ik de tijd om nieuwe concho’s te gaan zoeken en snorkel erop los. Grote vleermuisachtige roggen met een kop als die van een hond maaien rond op de bodem. De koraalriffen in alle kleuren van de regenboog strekken zo ver als de horizon reikt zodat de zee er als een meer uitziet, zo kalm. We laden de dinghy en de kajak vol met ons gerief en peddelen naar de rand. Met onze lange zwemvliezen aan lopen we als drie clowns over het rif tot aan de andere kant. Daniel duikt onverschrokken van het rif de wilde zee in met een grote harpoen in zijn ene hand en zijn andere hand op zijn masker. Redelijk indrukwekkend en een beetje zot. Zonder hem zouden we dit nooit gedurfd hebben, er zelfs niet eens aan gedacht hebben.

Kjel de waaghals duikt Daniel vol zelfvertrouwen achterna. Ik twijfel, ga op mijn gat zitten en plets redelijk mechanisch en bejaard aan de andere kant van het rif in de volle zee. Maar de beloning is groot. Ik zwem plots tussen wondermooie rotsformaties, visjes van alle families die ik tot nu toe in de Caraïben zag maar dan in het groot en … haaien!!!  Deze soort heeft een hoog schattigheidsgehalte met zijn blue velvet huid en ronde zachte kop. Je zou haast vergeten dat ze gevaarlijk kunnen zijn.

Pas later zag ik in een filmpje over the Pacific hoe snel, vinnig en agressief deze lemon sharks kunnen zijn. Had ik dat geweten… Op het moment zelf was ik er nog steevast van overtuigd dat ik die haai wel de baas kon als hij zou chargeren. Nu begrijp ik beter waarom Daniel met spear gun en al bijna in zijn broek kakte. Na afloop duiken we nog even in een diepe grot en nadat onze ogen zich aangepast hebben aan het donker ontdekken we een slapende haai op de bodem!

Jammer dat de afgelegen en authentieke eilanden van San Blas bedreigd worden door de global warming (elk jaar verdwijnen heel der eilanden gewoon onder de zeespiegel) en de dollars (hoe lang zal het duren vooraleer de jongere generatie de boel verkoopt en naar de stad trekt terwijl de paradijselijke plekjes volgestouwd worden met resorts). Al kan het zijn dat de een de ander uitsluit. De volgende dag jagen de jongens op kreeften en groot geviste. Daniel doorboort twee lion fish met zijn harpoen. Een goede daad in marineland. Dit supercool visje met zijn vervaarlijke sprieten en decoratieve streepjes-en-bolletjesfrakske hoort immers niet thuis in deze wateren (wel ergens rond Indonesie waar zijn buren beter tegen hem bestand zijn) en doodt alles wat hij aanraakt. Duikers helpen een handje om de andere vissoorten te beschermen tegen deze indringer en maken er een missie van om er zoveel mogelijk uit de oceaan te halen. Een druppel op een hete plaat.

Ik voel me mottig in het tropisch warme water, vloek op de sand flies, kajak uiteindelijk alleen terug naar de boot voor wat me-time en monteer mijn filmpje voor Moederdag. Google “Santallekesdag” en je vindt het resultaat. Kjel en Daniel keren terug met een minikreeftje als trofee. Het beest is oranje met witte stippen, erg fragiel en immatuur en zit vol eitjes. Het was nooit de bedoeling om het in de pot te gooien, maar aangezien het de transit niet overleefde werd dat toch zijn bestemming. We delen de tienermoeder (elk een minihapje) en voelen ons schuldig dat San Blas alweer een kreeftenmoedertje armer is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s