Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Bora Bora

Na een zalige oversteek van Tahiti, langs de mooie lagune tussen Raiotea en Tahaa, bereiken we eindelijk het legendarische eiland Bora Bora. Kjel en ik ontwaken uit onze siësta en worden meteen wakker geschud door de indrukwekkende skyline. Eindelijk begrijpen we waar alle boekjes zo’n fuss over maken. Als een Disneykasteel prijkt een machtige rots bovenop een gifgroene heuvel in het midden van een helblauwe lagune. Terwijl we aanmeren zakt de zon in de zee met een nooit eerder gezien kleurenfestijn. Aan de horizon in de verte, net naast de ondergaande zon, torent de Mont Saint-Michel van de Pacific boven de waterspiegel uit. Het lijkt alsof de aarde de zon opvreet en de hele hemel bloost mee met een roze gloed tot achter haar oren. Kjel en ik aanschouwen de Red Sky Night en knipogen eens naar onze ex-cap Daniel ergens in de verte. ’s Nachts positioneert een getunede auto zich vlak naast onze boot en overdondert ons met Polynesische beats. In mijn bed kan ik het niet laten om mee te zingen dus van slapen komt er niet teveel in huis. Na een dikke twaalf uur staan we op en staat de dj nog steeds op dezelfde plaats geparkeerd, ondertussen met vuurrode ogen. We kopiëren zijn muziek want – toegegeven – het was catchy.

In plaats van wilde avonturen te beleven en het eiland van boven op de rots tot onder het water te exploreren zoals met Daniel, ligt het tempo van onze nieuwe Franse kapiteins een stuk lager. Kjel en ik passen ons makkelijk aan want chillen doen we ook graag. Vanaf nu ligt de focus op babbelen, lekker eten, wandelingetjes maken, mensen ontmoeten en genieten van de esthetische waarde van de exotische bestemmingen. We maken een toffe wandeling op de heuvelrug en overschouwen de lagune. Echt een postkaartje! Een grote zwembadachtige constructiesite waar ze van het koraal beton maken snijdt er een stuk uit. Dat moeten we negeren zeker?!

De volgende dagen liften we wat rond, spenderen wat tijd op internet en babbelen met alles en iedereen rond onze boot. Aangezien de boot aan de kade gedokt ligt, is de sfeer stukken socialer dan wanneer je lekker asociaal ergens in de lagune ligt geankerd. Bovendien moet je jezelf dan telkens overtuigen om aan land te gaan (al dat gedoe met die dinghy) en alle anderen dan nog mee moet krijgen ook (anders zit de rest zonder dinghy vast op de boot).

Aan boord eten we steeds nieuwe, hypergezonde, Bourgondische diners op zijn Frans. Elke morgen haalt Daniel vers knapperig Frans brood met boter (gene zever).  Maar de meeste recepten zijn toch a la Claire, met zaadjes, zelf gekweekte scheutjes, algen en bio bio bio. We eten altijd redelijk laat zodat Kjel en ik soms bijna sterven van de honger. En alles verloopt veel trager, a l’aise quoi…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s