Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

Une femme exceptionnelle

Tijdens een etentje bij vrienden van Yves en Claire vind ik een boek over de gespleten dominantie van Polynesische vrouwen. Michelle, de gastvrouw, vertelt mij de synthese van de antropologische studies. Polynesische vrouwen zijn dominant maar worden tegelijkertijd ook gedomineerd. Ze kunnen zich beter en sneller aanpassen aan het nieuwe moderne leven op de eilanden dan de mannen. Vroeger leefde de bevolking van wat er in de tuin of bij de buren groeide en was de man in charge. Nu springt de vrouw in haar auto (meestal dikke 4×4) en doet inkopen in de supermarkt. Bovendien vindt ze sneller haar weg in de administratieve rompslomp van de moderne wereld. Haar vent voelt zich gedevalueerd, gefrustreerd, duikt diep in de fles en krijgt losse handjes. Maar de Polynesische vrouwen zijn te sterk om op hun kop te laten zitten dus niet alleen het alcoholmisbruik en huiselijk geweld maar ook het aantal scheidingen stijgt. Net als overal ter wereld zijn er jammer genoeg ook veel vrouwen die de foute situatie zo gewend zijn dat ze denken dat hun echtgenoot hen niet graag ziet als hij haar niet af en toe een paar patatten geeft.

Polynesische vrouwen zijn anders dan andere vrouwen, maar au fond hebben we toch allemaal veel gemeen. Op de kade leren Kjel en ik Eva kennen. Ze zit in de auto op haar nieuwe computer en probeert verbinding te maken met het internet van de toeristische dienst. Een enorme vrouw in een piepklein autootje. Het regent dus ik kruip naast haar. Onmiddellijk voel ik de zachtheid en zelfzekerheid waarmee ze de ruimte vult. Dit is een straffe madam. Gedurende de volgende drie dagen geeft ze ons een lift rond het eiland, leert ze mij gaatjes boren in Kaori-schelpen, helpen wij haar met haar nieuwe computer en hard drives, en voorzien haar van een portie documentaires. Het meest ben ik onder de indruk van haar verhalen. Ze vertelt honderduit over haar leven als alleenstaande moeder in Frans Polynesië. Ik heb er geen idee van, maar volgens mij representeert ze een positie van vele anderen en is ze tegelijkertijd zo’n uniek exemplaar. Haar pragmatisme is alleszins bewonderingswaardig.

Eva verhuisde zeven jaar geleden van Tahiti naar Bora Bora maar blijft zich een buitenstaander voelen. Ze richtte een eigen zaakje op en noemt zichzelf trots een businesswoman. ’s Morgens staat ze op om 5u en werkt tot 2u ’s nachts. Overdag regelt ze de administratieve zaken en toert rond het eiland om haar 100 klanten (hotels en boetieks) te bezoeken. De avonden vult ze met creativiteit in haar atelier: pareo’s, kinderkleren, kettingen met graantjes, oorbellen van oesterschelpen, magneten, sleutelhangers, enz… Momenteel schoolt ze zichzelf bij op haar nieuwe computer om haar boekhouding te digitaliseren en haar creaties op internet te verkopen. Ze heeft twee verkoopsters in dienst die haar waar verkopen op straat of aan toeristen in hotels of cruiseboten. Een van de twee is net als haar een alleenstaande Tahitiaanse. Ze verliet haar man omdat hij haar sloeg maar heeft moeite om zich aan te sluiten bij de bewoners van Bora Bora. Eva nam haar zusterziel onder haar vleugels. Ze gaf het meisje werk en een kamer in haar huis.

Eva’s tweede echtgenoot is een Fransman met een nine-to-five mentaliteit die vond dat ze na 17u niet meer moest werken. Eva dacht daar anders over, verhuisde en klopte op haar gemak haar lange dagen. Volgens haar werken de Polynesiërs veel trager en nemen altijd genoeg tijd om wat te chillen. Dat moeten ze dan compenseren met tijd en werken vaak dubbel zo lang. Zeker als zelfstandige moeder. Ondertussen is haar man naar Frankrijk teruggekeerd met hun dochtertje van een jaar oud. Zo kan zij zich beter focussen op haar werk en krijgt het meisje een betere opvoeding in Frankrijk. Eva draagt opvoeding en onafhankelijkheid van vrouwen hoog in het vaandel.

Haar eerste echtgenoot schonk haar twee zonen (10 en 20 jaar) vooraleer ze hem de deur uitwees. Beiden kregen de diagnose ADHD en lagen constant in de clinch met elkaar. Eva besloot om hen te scheiden. Enkel Ferdinand, de jongste, woont nu nog bij haar, maar ook dat valt amper te combineren met haar carrière dus ze laat hem uren per dag voor tv zitten. Dan is hij braaf en laat haar werken. We overtuigen de mollige krullenbol om ons te vergezellen op onze toer en hij was een van de tamste kinderen dat ik ooit heb gezien. Maar bon, schijn kan bedriegen. Maar laten we toch hopen dat de huidige “ADHD-rage” niet tot Tahiti reikt.

Hoewel Eva  zegt dat ze constant onder stress staat, komt ze voor ons zeer relaxed over. De werkdruk, het huishouden, haar gebrek aan familie, haar gescheiden gezin en haar ambitieuze aard eisen hun tol. Maar met haar veertig jaar ziet ze er stralend uit, vol energie en onuitputtelijk. Als we haar tegenkomen tijdens haar drukke werkdag neemt ze altijd minstens een uur de tijd om rustig met ons te staan babbelen.

De laatste avond brengt Eva een bezoekje aan de boot en Daniel, de 70-jarige Franse skipper aan boord, ruikt haar kracht, voelt haar warmte, raadt haar eenzame positie en waagt meteen zijn kans. Zonder blikken of blozen vraagt hij haar eerst of hij bij haar in Bora mag blijven wonen, dan presenteert hij haar zijn bed en nodigt haar uit voor de nacht. Bloedserieus, met een vriendelijke glimlach en totaal niet onder de indruk antwoordt Eva dat het toch wel een erg ongelegen moment is. Achteraf zegt ze giechelig tegen ons dat ze geen tijd heeft om zich met mannen bezig te houden. Desondanks is Daniel de hele avond in de wolken. Zolang de kleine filou maar op vrouwen kan jagen is hij content.

Op het vlak van organisatie, structuur en rationele beslissingen onderscheidt Eva zich absoluut. Qua verschijning daarentegen representeert ze 90% van de Polynesische vrouwen: dik zwart haar in een strakke dot, een witte (plastieken) Tahiti-bloem (Tiare Tahiti) boven haar oor en een serieus overgewicht. Zelden of nooit zie je hier een slanke vrouw tenzij rere’s (travestieten). Overal en altijd zie je de mensen hier cola drinken en rommel eten. Bovendien worden basisbehoeften zoals suiker, bloem, melk enz gesubsidieerd door de Franse overheid en vind je wel goedkope koeken en frieten, maar vers fruit en groenten kosten een fortuin hoewel ze overal van de bomen vallen. Eva rekende uit dat het zelfs voordeliger uitkomt om (lokale) fruitsapjes te drinken. Als zelfbewuste vrouw van de wereld leest Eva nochtans boeken over gezonde voeding. Net als zoveel vrouwen wereldwijd is ze op dieet (zeker tijdens de aanloop naar de feestdagen). Maar volgens haar zijn Polynesiërs “gourmands”, Bourgondiërs, met andere woorden onverbeterlijke boefers. Ik gaf haar als afscheidscadeautje vier grote gemberkoeken en terwijl we uitvoerig afscheid namen zagen we ze een voor een in haar mond verdwijnen. Toen ze vijf minuten later in haar autootje stapte was het stapeltje al op!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s