Het grote avontuur van twee kleine sloddervissen

The Wall of Sharks

In de lagune van Fakarava staat Kjel te vissen op de transom (achterkant) van de boot. Plots heeft hij een visje beet maar het is hem te slim af en ontsnapt. Aangezien we voortdurend etensresten overboord kieperen, cirkelen er gemiddeld zo’n twintig haaien rond de boot, waaronder een stuk of drie grotere grijze haaien. Op hetzelfde moment dat de kleine loslaat vliegen de jagers allemaal tegelijkertijd als een bende woeste honden op het slachtoffer. Het gaat er hard aan toe en ze worstelen als bruten over elkaar. Iedereen op de boot staat zijn borst leeg te gillen. Dan keert de rust weder…

Twee uur later motoren we met de dinghy door de zuidpas (zuidelijke ingang van de lagune) voor een master dive. Kjel en ik zijn buddies. We laten ons achterover van de boot vallen, zakken naar de bodem en kijken nieuwsgierig in het rond. Aan de ingang van de pas dropt de bodem van 30 m naar 2 kilometer. De wijde koraaltrappen als van een Russisch winterpaleis lopen naar beneden. Zo ver als je kunt kijken bedekt een immense school gele vissen met blauwe strepen de feestzaal en beweegt strak en sierlijk tegelijk van links naar rechts en helemaal rond. Plots spot ik een gigantische Napoleonvis: hij lijkt buiten alle proporties terwijl hij over de weide van kleine visjes zweeft. Wat een surrealistische verschijning! Echt een creature uit Alice in Wonderland, met dikke zwoele lippen, een ronddansend kameleonoog, een bult op zijn hoofd waar wij wenkbrauwen dragen en piepkleine vinnen voor zo’n gestalte. Ik vind het hilarisch en moet opletten dat ik mij niet verslik.

We verlaten de entree en zoeken het kanaal. Waar zitten ze? Eerst zien we niets. Fin, nog steeds prachtig koraal en vissen allerhande, maar niet wat we zoeken. De stroming drijft ons langzaam maar zeker door het kanaal. Plots zien we ze in de verte: een school haaien ligt parallel met hun kop tegen de stroming in. Volledig relaxed. Haaien moeten constant stroming hebben om te kunnen ademen dus moeten normaal gezien steeds blijven zwemmen. Hier kunnen ze even halthouden en profiteren van de getijdestroming.

We laten ons in kleermakerszit zakken in de grot en gapen in het rond: THE WALL OF SHARKS! Onverschillig en bloedserieus passeert de trage bloedprocessie. Ik zou breed willen lachen maar wil mijn regulator (slang om door te ademen) hier niet verliezen. We zitten op 29m diepte. Dit is de max! Een haai maakt aanstalten om achter onze rug door te zwemmen in de grot, maar bedenkt zich en sluit zich weer aan in de rij. Chance! In onze extase vergeten we haast dat we moeten voortmaken (onze zuurstoftanks lopen leeg en onze bloedvaten lopen vol met stikstof). We laten ons verder drijven, spotten nog een tweede processie met kleinere en baby-haaitjes. Aan het eind zie ik nog een laatste grote haai die een of andere buit naar binnen schrokt met stoere kaakspieren. Fuck, die kaken hoop ik nooit in mijn billen te voelen. Wat een topduik! Niet moeilijk dat dit een van de toplocaties ter wereld is om te duiken!

Daniel en Ren pikken ons op met het bootje. Op weg naar huis wordt iedereen plots opgeschrikt door een enorme onverwachtse turbulentie achter de boot. Vanuit mijn ooghoek zie ik wat Kjel in full screen zag: een haai beet in de propeller, werd door de lucht gekatapulteerd en enkele meters verder in het water gedropt. Hilarisch!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s